ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਂ ਸਨਾਤਨਂ ਤਂ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤृਪ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ਪਰਾਯਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪੈਮਿ ਸਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੁਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਬਲਂ ਵੇਦਨਿਧਿਂ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਵ੩ਜਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭਕ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਮਾਲਾਧਰਂ ਕੇਸ਼ਵਮਭ੍ਯੁਪੈਮਿ
ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਵਸੁਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਚ੍ਯੁਤਮਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਚਲਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਸੂਖਮ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਸਂਗਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਹਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਮਣੀਯਾਂਸਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਣੀਯਾਂਸਮਣੋਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਭ ਹੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਬਚਾ ਲੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਥੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਲੋਕਾਧਾਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਉਹ ਹਨ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਰਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਅਣਮਾਪ ਆਤਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਾਹਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਕृष੍ਣਾਦ੍ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਗਰਮੱਛ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਪਦ੍ਵਿਕ੍ਤੌ ਯੁਗਪਦ੍ ਗਜਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵੇਲੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਥਿਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਗੇ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਸੁਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਚ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸृष੍ਟਿਪ੍ਰਲਯਕਾਰਕਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗਜਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਮਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਪਬਨਧਾਚ੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਗ੍ਰਾਹਂ ਚਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜਕੜ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਗਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।