ਪਰਮਾਪਦਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਗਤਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੇ
ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਥਿਤਾਮृਤਫੇਨਾਭਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਥੇ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਪਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਗਜਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਯ ਚੈਕਾਯ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਇਕੋ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਪ੍ਰਰ੍ਕ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਅਤੁਲਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਅਪਾਰ, ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਨਾਤਨਾਯ ਪੂਰ੍ਵਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਹਰਯੇ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਾਸਿਗਦਾਧਰਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਮੁਨਿਚਾਰਣਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯ ਦੇਵੋਤ੍ਤਮਾਯ ਵਰਦਾਯ ਨਮੋ ऽਚ੍ਯੁਤਾਯ
ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਯ ਮਧੁਕੈਟਭਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਚਾਰੁਮੁਕੁਟਾਯ ਨਮੋ ऽਜਰਾਯ
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ, ਅਜਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਭੂषਣਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਨਮੋ ਵਰਾਯ
ਨਾਨਕ-ਨਾਨਕ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਘ੍ਨਸ਼ਮਨੋਦ੍ਯਤਪੌਰੁषਾਯ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਿਰਜਾਯ ਨਮੋ ਵਰਾਯ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯਾਤ੍ਮਹਿਤਾਯਨਾਯ ਮਹਾਵਰਾਹਾਯ ਨਮਸ੍ਕਰੋਮਿ
ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਵੈ-ਹਿਤ ਲਈ ਹਨ, ਮਹਾਂ-ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ
ਖੇਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸੁਦੇਵ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਂ ਸਨਾਤਨਂ ਤਂ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤृਪ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ਪਰਾਯਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪੈਮਿ ਸਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੁਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਬਲਂ ਵੇਦਨਿਧਿਂ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਵ੩ਜਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਭਕ੍ਤਿਚਿਤ੍ਰਂ ਮਾਲਾਧਰਂ ਕੇਸ਼ਵਮਭ੍ਯੁਪੈਮਿ
ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਵਸੁਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਚ੍ਯੁਤਮਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਚਲਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਸੂਖਮ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਸਂਗਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੰਨਿਆਸੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ऽਹਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੇ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਮਣੀਯਾਂਸਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।