ਕਾਰਣ੍ਡਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਰਾਜਹਂਸੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਕਾਰੰਡਵ ਬਤਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਮਲੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਿਲੀਆਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੁਲ੍ਮੈਃ ਕੀਚਕਵੇਣੂਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕੀਂਕਾਂ ਤੇ ਵੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਸੀਦ੍ ਗ੍ਰਾਹੋ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰਿਪੁਰਾਕੇਕਰੇਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਥੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਮਦਸ੍ਰਾਵੀ ਜਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪਾਦਚਾਰੀਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਲ ਤਰਸਦਾ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਜੋ ਹ੍ਯਞ੍ਜਨਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮਦਾਚ੍ਚਲਿਤਲੋਚਨਃ
ਹਾਥੀ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਰਜ਼ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸਲੀਲਃ ਪਙ੍ਕਜਵਨੇ ਯੂਥਮਧ੍ਯਗਤਸ਼੍ਚਰਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਨਾਂ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਨਾਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਾਦਾ ਹਥਣੀਆਂ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਵਾਰੁਣੈਃ ਸਂਯਤਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਗਤਿਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਰੁਕ ਗਈ।
ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਰੋਸਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਸੀ।
ਪਰਮਾਪਦਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਗਤਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੇ
ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਥਿਤਾਮृਤਫੇਨਾਭਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਥੇ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਪਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਗਜਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਾਯ ਚੈਕਾਯ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਇਕੋ ਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਪ੍ਰਰ੍ਕ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਅਤੁਲਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਅਪਾਰ, ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਤੁਲਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਨਾਤਨਾਯ ਪੂਰ੍ਵਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਦਿ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮੋ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਹਰਯੇ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਾਸਿਗਦਾਧਰਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਮੁਨਿਚਾਰਣਸਂਸ੍ਤੁਤਾਯ ਦੇਵੋਤ੍ਤਮਾਯ ਵਰਦਾਯ ਨਮੋ ऽਚ੍ਯੁਤਾਯ
ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਯ ਮਧੁਕੈਟਭਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਚਾਰੁਮੁਕੁਟਾਯ ਨਮੋ ऽਜਰਾਯ
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ, ਅਜਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਿਚਿਤ੍ਰਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਭੂषਣਾਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਨਮੋ ਵਰਾਯ
ਨਾਨਕ-ਨਾਨਕ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਘ੍ਨਸ਼ਮਨੋਦ੍ਯਤਪੌਰੁषਾਯ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਵਿਰਜਾਯ ਨਮੋ ਵਰਾਯ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਯਾਤ੍ਮਹਿਤਾਯਨਾਯ ਮਹਾਵਰਾਹਾਯ ਨਮਸ੍ਕਰੋਮਿ
ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਵੈ-ਹਿਤ ਲਈ ਹਨ, ਮਹਾਂ-ਵਰਾਹ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ
ਖੇਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸੁਦੇਵ — ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।