ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੀਯਤਾਂ ਸੁਰਲੋਕਾਯ ਦੀਯਤਾਂ ਵਾਸਵਾਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਓ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਰਾਜਾਯ ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ऽਭृਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਪਰਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲੇषੁ ਤਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵष੍ਟਾਸੁ ਜਗਾਮ ਚ
ਉਹ ਪਾਤਾਲਾਂ ਵਿਚ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਠ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੌ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਂ ਦਾ ਦਾਨਵ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ।
ਮਖਾਨਿ ਭੁਵਿ ਰਾਜਾਨੋ ਯਜਨ੍ਤੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾਃ
ਵੈਸ਼ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਆਵਰ੍ਤ੍ਤਤ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਭਵਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ-ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਊਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਗਾਮ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚੈਵਾਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗੁੱਸਲ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੀ ਗਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਨਾਗਃ ਕੇਕਰਲੋਹਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ, ਕੇਕਰਲੋਹਿਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸੱਪ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਂਸ੍ਮृਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਰ੍ਵਿषੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹੋਰਗਃ
ਜਦ ਉਸਨੇ ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਿਨਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਯਾਜ ਚ੍ਯਵਨਂ ਭੁਜਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਚਚਾਰ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਚਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੋਈ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ऽਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਂਪੂਜਿਤੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਪੁੱਛੀ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਤੁਮੇਵਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਞ੍ਚੈਵਾਕੁਲੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਸਲ ਕਰਨ ਤੇ ਅਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸਮਾਨੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਾਤਾਲੇ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਾਨਪਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਰਸਾਤਲੇ ਚ ਕਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰੇਤਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਮਮਾਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਸਥਾਨ ਹਨ।
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਵਿਦੁਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਨੇਮਿषੈ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨਿਤਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਨੇਮਿਸ਼ਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯੋਗਮਤੁਲਂ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਨੇਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨੇਮਿਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁੱਸਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਚਰਨ੍ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍
ਫਿਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਾਨਪਰਾਨ੍ ਮੁਖੇ ਲਗ੍ਨਾਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੁਲਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਿਲ
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੁਨ੍ਨਤਜਟਾਭਾਰੌ ਤਪਸ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਗਵਂ ਚੈਵ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਦੋ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰਦਾਨ ਵੀ ਸਨ।