ਵ੍ਰੀਡੋਪਪ੍ਲੁਤਦੇਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤ੍ਤੋ ਨ ਸ੍ਵਰਭਾਵੋ ਮੇ ਸੋ ऽਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ऽਦਾਹ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਉਹ ਨਾ ਕੱਟੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸਾੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਭਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲ ਦੇਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ऽਮੀ ਪੁਣ੍ਯਦਾ ਨृਣਾਮ੍
ਤੀਜਾ ਰੂਪ ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਿ ਨਿਹਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਨਨ੍ਦਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੁਆਰਾ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾਮਨੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗਿਰੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾਮਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਚਕ੍ਰਂ ਵੇਗਾਢ੍ਯਂ ਹਤੋ ऽਸੀਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਸਂਛਿਨ੍ਨਸੀਰ੍षੋ ਨਿਪਪਾਤ ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਵਜ੍ਰਾਹਤਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਰੋ ਯਥੈਵ
ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਾਯੁਧਂ ਜਗਾਮ ਦੇਵੋ ਨਿਲਯਂ ਪਯੋਨਿਧਿਮ੍
ਉਤਮ ਚੱਕਰ, ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਮਾਰਾਧਯ ਚੇਤ੍ ਸਾਧੋ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣੋਚ੍ਛਸਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਂ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਭੋਜਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਯਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਯਂ ਸ ਮਹਾਸੁਰੋ ਵੈ ਸਮਾਸਸਾਦਾਥ ਸੁਪੁਣ੍ਯਹੇਤੋਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਲਈ ਉਸ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੈਮਿषਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤਃ
ਸੁਵਰਨਾਖ੍ਯਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤੋਮ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ
ਟੋਮਤੀ, ਕਾਂਚਨਾਖ੍ਯੀ ਤੇ ਗੁਰੂਦਾਇਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ।
ऋषੀਨਪਿ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਉਸਨੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਗਯਾਯਾਂ ਗੋਪਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਗਾਮ ਸ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਗੋਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਦृਣਾਂ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੋਪਤਿਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਗਦਾਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗੋਪਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਮਹਾਨਦੀਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰਯੂਮਾਜਗਾਮ ਸਃ
ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਰਯੂ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਉਪੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਵਿਰਜਾਂ ਨਗਰੀਂ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਰਜਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਜਿਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਤ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਮੁष੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰ੍ਚ੍ਯ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪਿਤॄਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰਂ ਗਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਜ ਕੇ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਮਹਿੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਰਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਗੋਪਾਲਂ ਸੋਮਪਾਯਿਨਮ੍. ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਸਹ੍ਯਾਚਲਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਗੋਪਾਲ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸੁਰਾਨ੍ ਪਿਤृਨ੍ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਂ ਗਿਰਿਂ ਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਕਸ਼ੇਰੁਦੇਸ਼ਂ ਚਾਭਯੇਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਕਸ਼ੇਰੂ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯੋਗਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਜੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵਿਖਾਇਆ।
ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਂ ਸ ਸੌਗਨ੍ਧਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਮਲਾਯਾਚਲਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਸੁਗੰਧਤ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਆਤਮਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮੁਪੋष੍ਯਾਥ ਅਵਨ੍ਤੀਂ ਨਗਰੀਂ ਯਯੋ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਅਵੰਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।