ਅਦ੍ਯਾਤਿਥਿਰਯਂ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਸ੍ਵਜਨੋ ਮਮ
ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਗਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਮਮਾਤੁਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਜਗਾਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵਾਰਿਧਾਨੀ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੜੀ ਵੀ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਹੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਨਿਕਮੁਪਾਚਰ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਕਰੋ।'
ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਵੁਭੌ ਜਾਤੌ ਵਣਿਕ੍ ਪ੍ਰੇਤਪਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ—ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਦਦਾਤ੍ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰੇਤਪਾਲੋ ਬਰਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਗਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵਣਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਪਾਲਂ ਕੌਤੂਹਲਮਨਾ ਵਸ਼ੀ
ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਧਾਨੀਯਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਰਮਾਮ੍ਭਸਾ
ਇਹ ਘੜਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ?
ਭਵਾਨਪਿ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪੁष੍ਟਵਪੁਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵਨ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਾ ਸ਼ਮੀ ਤ੍ਵਿਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮੀ ਕੌਣ ਹੈ?
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਣਾਇਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਹੁਲਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਲਾ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਤੁ ਸੋਮਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਮਸ਼ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਨ ਦਦਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਨ ਚਾਸ਼੍ਨਾਮ੍ਯਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ।
ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨृਭਿਰ੍ ਘੋਰੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਤੇ ਮਮ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸੇ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਵਮੇਤਾਦृਸ਼ਃ ਪਾਪੀ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਤਿਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੜੀ ਨਿਰਦਈਤਾ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਪਯਾਮਿ ਕਦਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਲਯਾਪਨੈਃ
ਮੈਂ ਘਟੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ऽਭਵਤ੍
ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰੁਸਮ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਰਾਵਤ੍ਯਾ ਨਡ੍ਵਲਾਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਇਰਾਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਡ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਕृਤੋਪਵਾਸਃ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਸ੍ਤੁਸਂਵੀਤਾਂ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਘੜਾ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੁਚਯੇ ਜ੍ਞਾਨਧਰ੍ਮਿਣੇ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਤੀਨਾਂ ਵੈ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਸੱਤ ਵੱਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਵਾਸਤੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਮੀ ਚਾਦਤ੍ਤਦਾਨਾਸ੍ਤੁ ਮਦਨ੍ਨੇਨੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਿਦਮਾਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ऽਪਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਚ ਪੀਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।