ਸਮਵਾਪ ਪਰਂ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਆਰੋਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਂਤਾਨਮਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰੂਪਤ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਹ
ਕੁਸੂਰਤਾਪਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੂਪ ਪਾਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ।
ਸ਼ਾਕਲਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਥਾਨੀਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ਾਕਲ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਭੋਗੀ ਨਾਨਾਸਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਧਨਵਾਨ, ਨੇਕ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਾਰ੍ਥੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਨਾਵਿਪਣਪਣ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵਪਾਰਕ ਸਮਾਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਭਵਦ੍ ਦਸ੍ਯੁਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਅਵਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ऽਤਿਦੁਃਸਹਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਡਾਕੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਅਸਹਾਯੋ ਮਰੌ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚਚਾਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਦ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਹ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਤ੍ਮਾ ਇਵ ਸ਼ਮੀਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰਾਵਾਸਾਦਿਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਮਪਸ਼੍ਯਦਥਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪ੍ਰੇਤਸ਼ਤੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਤਮਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸੀ।
ਪਿਣ੍ਡਾਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਤੋ ਧਾਵਦ੍ਭੀ ਰੂਕ੍ਸ਼ਵਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਠੋਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੌੜਦੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਉਪਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਮੀਮੂਲੇ ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਤ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕ੍ਵ ਸਾਧੋ ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ?
ਸਮਾਪਨ੍ਨੋ ऽਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਧਨਵਿਚ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਗੁਆਚੀ।
ਵਮਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਤਪਾਲਃ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਵਤ੍
ਫਿਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯਰ੍ਥਾਃ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਦਿ ਭਾਗ੍ਯਬਲਂ ਤਵ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਦਾ ਬਲ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਨੋਦਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਦ੍ਯਾਤਿਥਿਰਯਂ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਸ੍ਵਜਨੋ ਮਮ
ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਗਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਮਮਾਤੁਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਜਗਾਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵਾਰਿਧਾਨੀ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੜੀ ਵੀ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਹੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਨਿਕਮੁਪਾਚਰ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਠੋ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਕਰੋ।'
ਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਾਵੁਭੌ ਜਾਤੌ ਵਣਿਕ੍ ਪ੍ਰੇਤਪਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ—ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਤੇਭ੍ਯੋ ਵ੍ਯਦਦਾਤ੍ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਸਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰੇਤਪਾਲੋ ਬਰਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮਗਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਣਿਕ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵਣਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪ੍ਰੇਤਪਾਲਂ ਕੌਤੂਹਲਮਨਾ ਵਸ਼ੀ
ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।