ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਜਾਮ ਦੈਤ੍ਯ ਵਯਮਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਦੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਸਸ਼ਕ੍ਰਾਨ੍
ਆਓ ਦੈਤਿਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਗਤਿਰ੍ਯਯਾ ਯਾਮ ਪਿਤਾਮਹਾਜਿਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮੋ ऽਯਂ ਪਰਤੋ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਃ
ਕਿਹੜੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਇਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਯਾਰ੍ऽਪਣਚੋਦਿਤੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਹਸੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਤਰੋ ऽਸ੍ਮਾਸੁ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰਿ ਯਾਸਾਂ ਰਜੋ ऽਪੀਹ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਇਥੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾਸੁਰ ਸਾਧ੍ਯਵਰ੍ਯਾ ਯੇषਾਂ ਹਿ ਨਸ਼੍ਵਾਸਮਰੁਤ੍ ਤ੍ਵਸਹ੍ਯਃ
ਜਿਥੇ ਸਾਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਭਿਧਾਨੋ ਭਗਵਨ੍ਨਿਵਾਸੋ ਵਰਪ੍ਰਦੋ ऽਭੁਦ੍ ਭਵਤੋ ਹਿ ਯੋ ऽਸੌ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਸਂਕੋਚਮਸੁਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਸਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਅਸੁਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੋਟੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਰਾਜਭੁਵਨਂ ਧੁਨ੍ਧੋ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਸਦਾ ਨृਭਿਃ
ਵੀਰਾਜ ਦਾ ਲੋਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੁੰਧੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ ਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਕਥਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚਿਆ?
ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਵਯਂ ਵਿਦ੍ਮਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਪਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਤਾ ਹੈ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦੋਗਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਰਿਪੋਃ ਕਿਲ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਿਮੇਧਾਨਾਂ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦੋ ਗਤਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਸੁਰਗੁਰੁਂ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮਵਨੀਂ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਓ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।
ਆਹੂਯਨ੍ਤਾਂ ਚ ਨਿਧਯਸ੍ਤ੍ਵਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਨਾਤਾਂ ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ
ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਜਿਸੇਧਾਨ੍ ਯਜਾਮਹੇ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਓ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੀਏ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਹृष੍ਟੋ ਨਿਧਯਃ ਸਂਦਿਦੇਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਭਾਰ੍ਗਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਵਾਜਿਮੇਧਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਾਰਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਯਿਤਾਃ
ਸੁਕ੍ਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸੁਕ੍ਰ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ।
ਕृਤਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਨਾਥੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ऽਸੁਰਾਃ
ਸੁਕ੍ਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਹਯਸ੍ਯਾਨੁ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਸਿਲੋਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲਾ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਚਲਿਆ।
ਤੇਨੋਗ੍ਰਗਨ੍ਧੇਨ ਦਿਵਸ੍ਪृਸੇਨ ਮਰੁਦ੍ ਵਵੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹਰ੍षੇ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਸੁਗੰਧ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਨਾਰ੍ਧਨਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਸ਼ਕ੍ਰਾ ਜਗਾਤਃ ਪਰਯਣਮ੍
ਫਿਰ, ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਜਥੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਲਕੜੀ ਹੈ, ਕੋਲ ਗਏ।
ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾ ਭਯਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਸੁਰਾਣਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ
ਸਾਡੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਹਾਰਦ੍ ਬਲਿਃ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਲੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਮਗਮਦ੍ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਅਣਡਿੱਠਾ ਰਹਿ ਕੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।