ਸ ਏष ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਧਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰਾਚ੍ਯੁਤੋ ਲੋਕਪਤਿਰ੍ਨृਸਿਂਹਃ
ਜਦ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਿਥੇ ਅਚੁਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਨੁਯੂਥਪਾਲਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਥ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਮੇ ਸਮ੍ਯਗਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਪृਤਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਹਿ ਮਾਨਸਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਪੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਭਕਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਮਾਨਸ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਚ੍ਯੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਚੁਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਕਚ੍ਛਪਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੱਛਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੋਵਿੰਦ, ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲੋਕਨਾਥਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਬਲੇਰ੍ਬਨ੍ਧਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇਗਾ।
ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਚ੍ਚ ਮੇ ਵਦ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਿਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸਂਬਭੂਵ ਯਂ ਚ ਵਞ੍ਚਿਤਵਾਨਸੌ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਕਦੋਂ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਸੀ?
ਦਨੁਗਰ੍ਭਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਮਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਦੈਤਨ ਦੀ ਕੋਖੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸੁਰੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ ਸ ਤੁ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅਮਰਤਾ ਮੰਗੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਸ ਚ ਬਲੀ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੁਗਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਧੁਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਮਕਰੋਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੌ ਸਤਿ
ਧੁੰਧੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ।
ਚਚਾਰ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰੌ ਦੈਤ੍ਯਂ ਧੁਨ੍ਧੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੈਤ ਧੁੰਧੁ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਜਾਮ ਦੈਤ੍ਯ ਵਯਮਗ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਦੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਸਸ਼ਕ੍ਰਾਨ੍
ਆਓ ਦੈਤਿਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਗਤਿਰ੍ਯਯਾ ਯਾਮ ਪਿਤਾਮਹਾਜਿਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮੋ ऽਯਂ ਪਰਤੋ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਃ
ਕਿਹੜੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਇਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਯਾਰ੍ऽਪਣਚੋਦਿਤੇਨ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਹਸੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਤਰੋ ऽਸ੍ਮਾਸੁ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰਿ ਯਾਸਾਂ ਰਜੋ ऽਪੀਹ ਮਹਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਇਥੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾਸੁਰ ਸਾਧ੍ਯਵਰ੍ਯਾ ਯੇषਾਂ ਹਿ ਨਸ਼੍ਵਾਸਮਰੁਤ੍ ਤ੍ਵਸਹ੍ਯਃ
ਜਿਥੇ ਸਾਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਭਿਧਾਨੋ ਭਗਵਨ੍ਨਿਵਾਸੋ ਵਰਪ੍ਰਦੋ ऽਭੁਦ੍ ਭਵਤੋ ਹਿ ਯੋ ऽਸੌ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਸਂਕੋਚਮਸੁਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਸਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਅਸੁਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੋਟੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਰਾਜਭੁਵਨਂ ਧੁਨ੍ਧੋ ਦੁਰਾਰੋਹਂ ਸਦਾ ਨृਭਿਃ
ਵੀਰਾਜ ਦਾ ਲੋਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਧੁੰਧੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸ ਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।