ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਪਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਤਥਾਨੁਪਸ੍ਯੇਯਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਸਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਾਨਪਿ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਜਦ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਪਰੇਭ੍ਯੋ ऽਹਂ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ।
ਦੁਃਖਂ ਕृਤਾਪਰਾਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਤੋ ਮੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤੇ ऽਪਿ ਦੋषੇ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨਾਮ੍
ਜਦ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਮੇਤਦਿਤ੍ਥਮੁਵਾਚ ਪੌਤ੍ਰਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚੋ ऽਥ
ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਾਨਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤਵਾਂ ਹਾਂ।
ਮਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਵੇਕਪ੍ਰਤਿषੇਧਕਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਸੋਝੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਗਮੇ ਨਿਰ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਵਿषਾਦਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਵੇਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹੇਤ੍ ਤਥਾ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਦੋਵੇਂ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪਦਂ ਚ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨੋ ऽਧृਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਧੀਰਾਃ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ।
ਭਵਤੋ ऽਥ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਸਮਾਚਰ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰ।
ਸ ਤੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤਪਤਿਤਸ੍ਯ ਕਰਾਵਲਮ੍ਬਂ ਨੂਨਂ ਨ ਤੇ ਭੁਵਿ ਨਰਾ ਜ੍ਵਰਿਣੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਬੁਖਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ ਏष ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਧਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰਾਚ੍ਯੁਤੋ ਲੋਕਪਤਿਰ੍ਨृਸਿਂਹਃ
ਜਦ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਿਥੇ ਅਚੁਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦਨੁਯੂਥਪਾਲਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਥ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਮੇ ਸਮ੍ਯਗਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਪृਤਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਹਿ ਮਾਨਸਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਵਪੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਭਕਾਮੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਮਾਨਸ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਚ੍ਯੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਚੁਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਗਾਮ ਕਚ੍ਛਪਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੱਛਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।