ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯਾਹ ਸ ਬਲਿਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਤਾਨਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ! ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ!'
ਹਰਿਂ ਨਿਨ੍ਦਯਤੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਥਂ ਨ ਪਤਿਤਾ ਤਵ
ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ?
ਯਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੁਰੁਂ ਵਿष੍ਣੁਮਭਿਨਿਨ੍ਦਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਹੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਾਵਮਾਨ੍ਯਕਃ
ਤੂੰ, ਸਖ਼ਤ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਕਥਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਵਾਨਸਿ
ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਤੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਈ?
ਮਮਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੁਰੁਰ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਹਰਿਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਨਿਨ੍ਦਯਸੇ ਪਾਪ ਕਥਂ ਨ ਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਯਧਃ
ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਡਿੱਗਿਆ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ?
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਤੂੰ, ਸਖ਼ਤ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਸਮਾਚਰਾ ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠੇਂਗਾ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਪਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਤਥਾਨੁਪਸ੍ਯੇਯਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਸਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਾਨਪਿ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਜਦ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਪਰੇਭ੍ਯੋ ऽਹਂ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ।
ਦੁਃਖਂ ਕृਤਾਪਰਾਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਤੋ ਮੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤੇ ऽਪਿ ਦੋषੇ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨਾਮ੍
ਜਦ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਮੇਤਦਿਤ੍ਥਮੁਵਾਚ ਪੌਤ੍ਰਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚੋ ऽਥ
ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਾਨਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤਵਾਂ ਹਾਂ।
ਮਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਵੇਕਪ੍ਰਤਿषੇਧਕਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਸੋਝੀ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਾ ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਗਮੇ ਨਿਰ੍ਗਮੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨ ਵਿषਾਦਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਵੇਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸਹੇਤ੍ ਤਥਾ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਦੋਵੇਂ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪਦਂ ਚ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨੋ ऽਧृਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍
ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਧੀਰਾਃ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚ ਸਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ।
ਭਵਤੋ ऽਥ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚ ਸਮਾਚਰ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕਰ।
ਸ ਤੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤਪਤਿਤਸ੍ਯ ਕਰਾਵਲਮ੍ਬਂ ਨੂਨਂ ਨ ਤੇ ਭੁਵਿ ਨਰਾ ਜ੍ਵਰਿਣੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਬੁਖਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।