ਯੇਨ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹੇਤੁਨਾ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ! ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਹਰਿਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਦਿਤ੍ਯਾ ਜਠਰੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਨਾਲਂ ਤਮੋ ਵਿषਹਿਤੁਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਬਲੇ
ਹੇ ਬਲੀ! ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਾਹਾਥ ਬਲਿਰ੍ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਬਲਾਧਿਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਹਨ ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਤ੍ਯਾਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਾ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਗਏ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਨਤੇਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮਕਰਾਖ਼, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪರ್ವਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ,
ਯੇषਾਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਐਸੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਧਿਗ੍ਧਿਗਿਤ੍ਯਾਹ ਸ ਬਲਿਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਤਾਨਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ! ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ!'
ਹਰਿਂ ਨਿਨ੍ਦਯਤੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕਥਂ ਨ ਪਤਿਤਾ ਤਵ
ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ?
ਯਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗੁਰੁਂ ਵਿष੍ਣੁਮਭਿਨਿਨ੍ਦਸਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਹੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਤੋ ਦੇਵਾਵਮਾਨ੍ਯਕਃ
ਤੂੰ, ਸਖ਼ਤ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤਾ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਕਥਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਵਾਨਸਿ
ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਤੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਈ?
ਮਮਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਗੁਰੁਰ੍ਲੋਕਗੁਰੁਰ੍ਹਰਿਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਨਿਨ੍ਦਯਸੇ ਪਾਪ ਕਥਂ ਨ ਪਤਿਤੋ ऽਸ੍ਯਧਃ
ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਡਿੱਗਿਆ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ?
ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਕਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਤੂੰ, ਸਖ਼ਤ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਸਮਾਚਰਾ ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠੇਂਗਾ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਲੋਕੇषੁ ਰਪਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਪਤ
ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਤਥਾਨੁਪਸ੍ਯੇਯਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਸਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਬਲੀ
ਆਪਣੀ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਾਨਪਿ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍
ਜਦ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਪਰੇਭ੍ਯੋ ऽਹਂ ਨ ਚ ਰਾਜ੍ਯਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਖੁੰਝਣ ਤੋਂ।
ਦੁਃਖਂ ਕृਤਾਪਰਾਧਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਤੋ ਮੇ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤੇ ऽਪਿ ਦੋषੇ ਗੁਰਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਿ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨਾਮ੍
ਜਦ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵੱਡੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ—even ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਮੇਤਦਿਤ੍ਥਮੁਵਾਚ ਪੌਤ੍ਰਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚੋ ऽਥ
ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਾਨਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਪ੍ਤਵਾਨਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤਵਾਂ ਹਾਂ।