ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਨਾਥੋ ऽਸਿ ਮਾਂ ਪਾਲਯ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਵਾਪ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਰਾਭਵਂ ਚ ਤਤੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਸਂਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਕਰਵੀਰਪੁष੍ਯੈਃ ਸਂਧੂਪ੍ਯ ਧੂਪੈਃ ਕਣਮਰ੍ਕਭੋਜ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰਤੰਨ ਜੂਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਧੂਪ ਸਾੜੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭਾਵਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤਵੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਰਾਹਾਰਮਥੋਪਵਾਸਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਕਣਕਂ ਤਿਲਾਜ੍ਯਂ ਤਤੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਸਾ ਪ੍ਰਯਤਾ ਬਭੂਵ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘੀ ਦਿਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਿਃਸृਤ੍ਯਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਾਮਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਵਾਨ੍ ਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਭੂਯੈਵੋਦਰੇ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਹਰ ਵਾਰੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਯਸ੍ਯੋਦਰੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸਤੇ ਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਣਵਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਸਹਾਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਯਥਾ ਚ ਨ ਮਮ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਤਥਾਪਿ ਸਂਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਅਹਂ ਦੇਵ੍ਯੁਦਰੇ ਤਵ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।
ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਗੇਨ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕੁਥਾਮ੍ਬਿਕੇ
ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ।
ਤਦਾ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਸਭ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸੋਂऽਸ਼ੇਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਤਦੋਦਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਹਿਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰ
ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋ ऽਸੁਰਾ ਜਾਤਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਦੈਤ ਸਭ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਏ।
ਬਲਿਰ੍ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਬਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਪਰਮਜ੍ਞੋ ऽਸਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਬੇਝਿਜਕ ਦੱਸੋ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇਜਸੋ ਹਾਨਿਰਿਤਿ ਕਸ੍ਮਾਦਤੀਵ ਚ
ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਜੋਤ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਹਨੀ ਵੱਧ ਕਿਉਂ ਹੋਈ?
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਾਬੇਰੁਪਰਿ ਭੂਰਾਦਿਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਮਿਯਾਦ੍ ਵਸ਼ੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਬੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਮੇਰੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਾਤਕੌਮ੍ਭਂ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇषਾਮਾਤੁਃ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵਮਾਤੁਃ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਦਾਨਵਪਤਿਰਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਭੀਤਵਰੇਣ੍ਯਂ ਤਂ ਦੇਵਮਾਤੁਰਥੋਦਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰਾਊ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾਸੁਰਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।
ਦੈਤ੍ਯਤੇਜੋਹਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।