ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਪਾਸ਼ੁਪਾਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵਿਪਣਿਜੀਵਿਨਃ
ਜੋ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਃ ਸਦਾ
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੂਦਰ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧੌ ਨृਪੋਦਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਧੇਗਾ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਧੇਗਾ ਤਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧੌ ਭਵਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦ੍ਵਾਨੌ ਹਾਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਯਸੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਇਤ੍ਥਂ ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚੋ ਮਹਰ੍षੇ
ਫਿਰ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਬਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸਦਾ
ਬਲੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭੇਜੇ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਨਿषੇਣਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮਮ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਬਲਿਨਾ ਨਾਸ਼ਿਤੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਬਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਕੇਵਲਂ ਹਿ ਭਵਤੋ ਹृਤਂ ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਕਰੋ ऽਪਿ ਹਿ ਦੀਨਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਹਿ ਬਲਾਦ੍ ਬਲੇਃ
ਬਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋਤੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਂ ਹਰਿਂ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਪੈਰ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਹਰਿष੍ਯਤਿ ਬਲੇਃ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਗੋਚਰਮ੍
ਉਹੀ ਬਲੀ ਤੋਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲਏਗਾ ਜੋ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਵਿਭੀਤਕਵਨਂ ਗਤਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਭੀਤਕਾ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮੋ ऽਭਵਚ੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਧਰਮ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਤ੍ਵਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁषਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ ਚ
ਦਇਆ, ਦਾਨ, ਦਿਲਦਾਰੀ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿਕ ਕੰਮ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਏ।
ਬਲਿਨਾ ਬਲਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਤਿष੍ਯੋ ऽਪਿ ਹਿ ਕृਤਃ ਕृਤਃ
ਬਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਸਦੈਵ ਮਨੁਜਰ੍षਭਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਰਦਾ ਤ੍ਵਾਯਾਤਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕismet, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਸਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੇਨਾਸ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਚਾਗਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਈਂ ਹੈਂ?'
ਬਲੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮਾਯਾਤਾ ਮਹਿषਿ ਬਲਾਤ੍
ਬਲੀ, ਸੁਣ: ਮੈਂ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਘਵਾ ਤਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾ
ਇੱਕ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾ
ਦੂਜੀ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾ ਪੀਰਵਰ੍ਣਾ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੀਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਾ ਨੀਮਾਲ੍ਯਾ ਨੀਲਗਨ੍ਧਾਮਨੁਲੇਪਨਾ
ਇੱਕ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੀਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੀਲਾ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਾ ਸਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਭਰਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਢ੍ਯਾ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਾ ਰਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਵਸਨਾ ਵਾਜਿਸ੍ਥਾ ਰਜਸਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾ ਯਾ ਸੁਭਗਾ ਰਥਸ੍ਥਾ ਕਨਕਪ੍ਰਭਾ
ਜੋ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ।