ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਲਜਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਿਂਨੁ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀ ਹੈ?'
ਯਤ੍ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵੀਰਃ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਭੂਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਖੈਸ੍ਤਂ ਹਿ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਮ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ ਤਵ
ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਨਿਹਤਃ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਵੀਰੋਚਨ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਆਂ।
ਪਦਾਤਯਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੈਵਤੈਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚਲੇ।
ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਲਿਃ ਕਾਲਨੇਮਿਸ਼੍ਚ षृष੍ਠਤਃ
ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਲੀ ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਘੋਰਂ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯੋ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਯਾਮ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਬਲਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਲੜਨ ਲਈ।
ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਤਮਾਤਲਿਵਾਜਿਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਮਃ
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਖ੍ਸ਼ਸ ਤੇ ਸੱਪ—
ਗਜਾਨਨ੍ਯੇ ਰਥਾਨਨ੍ਯੇ ਹਯਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਾਰੁਹਨ੍
ਕੁਝ ਹਾਥੀ, ਕੁਝ ਰਥ ਤੇ ਕੁਝ ਘੋੜੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਧਿਰੁਹ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾਵਨਤਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਲਯਞ੍ਜਘਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਰੁਣਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਵष੍ਟਭ੍ਯਾਵ੍ਰਜਦ੍ ਬਲੀ
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਰੁਣ ਪਾਸਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਯਤਦੋਃਸਮੂਹਾ ਸਮਾਸਸਾਦਾਰਿਬਲਂ ਮਹੀਧ੍ਰੇ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਹਿਤੇ ਜਾਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੋ ਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਧਰੋਤ੍ਤਮੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਵਾਨਰਹਸ੍ਤਿਨੋਃ
ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਨਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਦ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਮੇਘਃ ਖੇ ਸੁਰਤਾਪਸ
ਸੁਰਤਪੁਨ ਆਸਤੀਕ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਬੱਦਲ ਦਿਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤ੍ਵਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਛਿਨ੍ਧਿ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਰਾਤ ਦਿਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: 'ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ!'
ਜਾਤੋ ਰੁਧਿਰਨਿष੍ਯਨ੍ਦੋ ਰਜਃਸਯਮਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਭਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਹਿਤਾਃ ਸਮਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਗੁਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਮਾਇਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਮਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।