ਵ੍ਰਜਧ੍ਵਂ ਤਨਯਾਃ ਸਪ੍ਤ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਸ਼ਂ ਯਃ
'ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ; ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਿषੀ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ,
ਗੁਰ੍ਵਿਣ੍ਯਾਮਥ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਮਮਾਰਾਸੌ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਤਦਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਤਥਾਪਿ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ।
ਤਤੋ ऽਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਲਿਲੇ ਮਾਂਸਪੇਸ਼੍ਯਪਤਨ੍ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮুনি, ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਡਿੱਗਿਆ।
ਤੇ ऽਜਾਯਨ੍ਤਾਥ ਮਰੁਤ ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਨੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਾਨਹਂ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਕਲਿਪ੍ਰਿਯ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਗੀਤ, ਨੱਚਣ ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਰ੍ਥੋ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਰੁਧਿਰਂ ਤਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਗੌ ਰਾਜਾ ਸੁਤਾਰ੍ਥੋ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਪਣਾ ਵੀਰਯ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਮਾ ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵੇਤ੍ਯਭਵਚ੍ਛਬ੍ਦਃ ਸੋ ऽਪਿ ਮृਤੋ ਨृਪਃ
ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੁੱਟੋ', ਪਰ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸਮਜਾਯਨ੍ਤ ਤੇ ਰੁਦਨ੍ਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲਏ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯਾਥ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਮਰੁਤਃ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਯੇ ऽਭਵਨ੍ ਰੈਵਤੇ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤਪੋਧਨਃ
ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਰੈਵਤ ਸਮੇਂ ਕੌਣ ਜਨਮ ਲਏ ਸਨ।
ਰਿਪੁਜਿਨ੍ਨਾਮਤਃ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਤਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਰਿਪੁਜਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਵਾਪ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸੁਰਤਿਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗृਹਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦੁਃਖਪਰੀਤਾਙ੍ਗੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਸਭ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇ ਚਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ऋषਯਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜ੍ਵਲਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਸਪ੍ਤਾਜਾਯਨ੍ਤ ਦਾਰਕਾਃ
ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ।
ਨਿਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਕृਤਵਾਂਲ੍ਲੋਕਨਾਥੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸੋ ऽਤਪ੍ਯਤ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਾ ਚਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਦੀਤੀਰੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਤਾਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਸ਼ਪਨ੍ਮੂਢਾਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮਙ੍ਕਣਕੋ ਵਪੁਮ੍
ਮੁਨਿ ਮੰਕਣਕ ਨੇ ਉਸ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਿष੍ਯਤਿ ਹਯੋ ਭਵਤੀਂ ਯਜ੍ਞਸਂਸਦਿ
ਯਜਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਭਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵੈ ਮਰੁਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਮਰੁਤ ਜਨਮ ਲਏ।
ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਪਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਵੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਸਮਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਸਭ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।