ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਤ੍ਵਪਿ ਕਾਲੇ ਵੈ ਯਾ ਸ਼ੌਚਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ
ਜਦੋ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਦੇਵਾਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹੈਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ੍ ਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਰ੍षੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਭਗਵਾਨ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ ਕੇਨ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸਨ੍ ਵੈ ਮਰੁਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ?
ਕੇ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਾਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਉਹ ਸਨ ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਓ।
ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਸਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਮਾਨਵੰਤਰ ਤੱਕ—
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸਵਨੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰੁਦਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਦੇਵਾ ਸ਼ੋਕਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਵਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਾਥ ਨਾਤੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਤ੍ਵਨਾਥਵਤ੍
ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ 'ਸਾਹਿਬ, ਸਾਹਿਬ' ਕਹਿ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ ਭਵਤ੍ਵਯਂ ਤੇ ਪਤਿਨਾ ਸਹਾਗ੍ਨਿਃ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੋਚਾਮ੍ਯੇਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਹਙ੍ਗ
ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਮਾਰੋਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਤ੍ਸ੍ਵ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਅੱਜ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ।
ਹੁਤਾਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਨਂ ਪ੍ਰਵਨਨ੍ਨਾ
ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਪਤੀਵਰਤਾ, ਲਪਟਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ।
ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਸ ਕਾਮਚਾਰੀ ਸਮਂ ਮਹਿष੍ਯਾ ਚ ਸੁਨਾਭਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ, ਰਾਣੀ ਸੁਨਾਭ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ ਦਿਵ੍ਯਯੋਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯੋ ਦਿਵਸਾਨਿ ਪਞ੍ਚ
ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੰਜ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।
ਰਰਾਮ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਸਹ ਕਾਮਚਾਰੀ ਤਤੋ ऽਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਵਤਾਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹਰਿਤਾਲਿਨੀ ਚ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਚਿਤਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਹਰਿਤਾਲਿਨੀ—ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਸਦਾ ਯੌਵਨਲਿਪ੍ਸਯਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਲਲਚਾਈਆਂ।
ਪਤਿਭਿਃ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਪੁਃ ਪੁष੍ਕਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਪਦਾਰਥ ਪੀ ਲਿਆ।
ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਪੀ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ...
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦੋषਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਨਯਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦਾਗ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਰੁਦਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਰ੍ਵਮਾਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਗਈ।
ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਬਾਲਾਨ੍ ਮਾ ਰੁਦਧ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਬੱਚਿਓ, ਰੋ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ...
ਤੇ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ ਮਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਮਨੋਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ।
ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸੀਤ੍ ਕ੍ਰਤੁਧ੍ਵਜਃ
ਸਵਾਰੋਚਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਕ੍ਰਤੁਧਵਜ, ਸੀ।
ਤਪੋਰ੍ऽਥਂ ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ਼ੈਲਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤਪ ਦੇ ਲਈ ਉਹ ਰਾਜੇ ਮਹਾਂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਮਾਥ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਾਤੁਰਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਪਸਚਿਤ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪੂਤਨੇ ਸ਼ੈਲਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਵਿਸ਼ਾਲਿਨਮ੍
ਪੂਤਨਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤੇषਾਂ ਭਵਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਸੁੰਦਰਏ।