ਸ ਚਾਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਪਥਿ ਗੋਮਾਤਰਂ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਗਾਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਂਹृष੍ਟਾਨ੍ ਭੋਗਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਚਾਪ੍ਯਾਯਯੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਵਿਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ੇਰੋਤ੍ਕਰਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੰਞਦੇ ਹੋਏ ਆਏ।
ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਗਿਰੀਨ੍ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾ ਘਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਾਕਂ ਜਘਾਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ ਕਙ੍ਗਵਾਸਸੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਕ ਨੂੰ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰਪਤਿਰ੍ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਪਾਕ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸੁਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਜਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਰਸਾਤਲਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਨ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਏष ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹृਦਿ ਸਂਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਹਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੌ ਯਚ੍ਚਕਾਰਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਵਿਭੋ ਨਾਥੋ ऽਸਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਹਨ੍ਤਾਰਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ।
ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸੇ ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਦਸ਼
ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਦਸ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹੋਗੇ।
ਜਨਯਿष੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋਗੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਂ ऋषਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮੋਦਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਗਰਭਾਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਦਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਦਿਤਿਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬਾਞਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵੀ ਭਾਵਿਕਰ੍ਮਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ 'ਬਾਣ' ਕਿਹਾ।
ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਾ ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਭੁਜਙ੍ਗਵਤ੍
ਸੰਯਤ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੁਕਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਈ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਚਰਣਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਪੈਰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਮਾਤੁਰੁਦਰਂ ਨਾਸਾਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਕਂ ਬਾਲਂ ਕਟਿਨ੍ਯਸ੍ਤਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਸੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗृਹੇ ऽਥ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਰਾਭ੍ਯਂ ਮਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਤਃ ਸਾ ਕਠਿਨਾਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਖਤ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਾਥ ਕੁਲਿਸ਼ਃ ਸਂਜਾਤੋ ਮਾਂਸਪੇਸ਼ਿਤਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਫਿਰ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੌ ਗਠਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ ਰੁਰੋਦ ਚ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਾਚਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰੁਦਮਾਨਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕੈਕਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਪ੍ਤਧਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਤਿਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਪਤਃ
ਫਿਰ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵੈਵਾਪਨਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਨ ਕ੍ਰੋਦ੍ਧਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੱਜਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।