ਗੀਰ੍ਵਾਣਪਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ, ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ।
ਜਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਬਚਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹੈਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਾਮਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਿਨਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਨ੍ਦਾਮਿ ਚਰਣੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਮਮਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਵਾਗ੍ਜਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਦੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਰੀਰਕ, ਮਨਕ, ਬੋਲੀਆਂ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਕਰਮ।
ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਰਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਡੋਲ੍ਹਣ ਨਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਦਿਓ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯਭਾਵਾਚ੍ਚ ਭृਙ੍ਗੀ ਗਣਪਤਿਰ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਦੈਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ।
ਨਿਰ੍ਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨਿਜਹਸ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਮਨ੍ਧਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਖਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭृਙ੍ਗਿਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨੈषੋ ऽਨ੍ਧਕਤਿ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਗਣਾਧਿਪਤ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸੁਖਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣੋ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਾਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਤੇ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਭਗਵਾਞ੍ਚਿਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧੰਨ ਸ਼ਿਵ—
ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਤੇ ਗਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਦੁਧਾ ਗਾਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—
ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਗਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਾਦ੍ਵਰੋ ਗृਹ੍ਮ੍
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਯਾਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ—
ਸਮਾਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਾ ਜਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੂਰ੍ਮਮਾਗਮਨ੍
ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਜਯਾ ਆਦਿਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਵੀ ਤੱਕਿਆ—
ਅਥੋਵਾਚੈष ਦਾਸਸ੍ਤੇ ਕृਤੋ ਦੇਵਿ ਮਯਾਨ੍ਧਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾਨ੍ਧਕਂ ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰ ਪਹ੍ਯੇਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਪੁੱਤਰ, ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ,' ਉਚਾਰਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਭੁਨਾ ਨਨ੍ਦੀ ਅਨ੍ਧਕਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ,
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਘ੍ਨੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿ-ਸੁਤਿ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਵृਣੁष੍ਵ ਪਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ।'
ਤਥੇਸ਼੍ਵਰੇ ਚ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮਮਾਮ੍ਵਿਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਅੰਬਿਕਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਸ ਚਾਸ੍ਤੇ ਪੂਜਯਞ੍ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਗਣਾਨਾਮਧਿਪੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।