ਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਹਰ ਪਾਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਲੋਕਨਾਥ
ਹੇ ਹਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣਿਸ੍ਤ੍ਰਿਤਿਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਪੁਨੀਹਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ
ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥੋ ऽਸਿ ਪੁਨੀਹਿ ਸ਼ਂਭੋ ਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੀਤਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਸ੍ਤੇ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਾਸ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਾਮਾਰਿਣਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮਾਨਸੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ
ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਦੇਵ ਈਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਭਵ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਈਸ਼ਾਨਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਸृष੍ਟਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੇਰੇ ਕਰਤਬ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨੋ ਧ੍ਰੁਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਤੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਓਂਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਈਸ਼ਾਨਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਵਿਆਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਜਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਨ।
ਗੀਰ੍ਵਾਣਪਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ, ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ।
ਜਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਬਚਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਵਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹੈਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਾਮਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਿਨਾਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਨ੍ਦਾਮਿ ਚਰਣੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਮਮਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਵਾਗ੍ਜਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਦੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਰੀਰਕ, ਮਨਕ, ਬੋਲੀਆਂ, ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਕਰਮ।
ਸ੍ਥਿਰਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਰਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਡੋਲ੍ਹਣ ਨਾ ਵਾਲੀ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਦਿਓ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਦੈਤ੍ਯਭਾਵਾਚ੍ਚ ਭृਙ੍ਗੀ ਗਣਪਤਿਰ੍ਭਵ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਦੈਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ।
ਨਿਰ੍ਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨਿਜਹਸ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਣਮਨ੍ਧਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਖਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭृਙ੍ਗਿਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨੈषੋ ऽਨ੍ਧਕਤਿ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਗਣਾਧਿਪਤ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸੁਖਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣੋ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਯਾਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਤੇ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਭਗਵਾਞ੍ਚਿਸ਼ਵਃ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧੰਨ ਸ਼ਿਵ—
ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਤੇ ਗਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਦੁਧਾ ਗਾਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ—
ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਪ੍ਰਮਥੇषੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਗਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਾਦ੍ਵਰੋ ਗृਹ੍ਮ੍
ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।