ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਨਿਜਘਾਨ ਵੇਗਾਤ੍ ਸ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ ਗਾਮਗਮਦ੍ ਗਤਾਸੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਦ੍ ਰਣੇ ਸਿਂਹਂ ਯਤੈਣੋ ऽਤਿਵਿਪਨ੍ਨਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਤਾਮਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਾਂ ਰਿਪਵੇ ਸਸਰ੍ਜ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਗਦਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹਸੈਵ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ ਬਿਭੇਦ ਜਮ੍ਭਂ ਹृਦਯੇ ਚ ਤੂਰ੍ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦਿਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭੀਤਾ ਵਿਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਦੈਤ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਸ਼੍ਚ ਸ ਗੋਤ੍ਰਭਿਚ੍ਛਰ੍ਵਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵੀਰਾਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਮਹਾਸੁਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਭੂਯੋ ਹਰਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮ੍
ਆਓ, ਆਓ, ਵੀਰ, ਘਰ ਆ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ; ਚਲੋ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ।
ਰਣਾਨ੍ਨੈਵਾਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਖੁਦ ਦੱਸ ਕੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਜੇष੍ਯੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਭੁਂ ਸਾਰਿਥਂ ਸਾਰਿਥਿਂ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਯਾਵਨ੍ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਬਾਣੈਘੈਃ ਪ੍ਰਮਥਾਮਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦਿਆਂ,
ਕृष੍ਮਵਰ੍ਣਾਨ੍ ਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ ਕਸ਼ਯਾਭ੍ਯਾਹਨਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਬਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਜਘਨੇष੍ਵਵਸੀਦਨ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਣੋਹੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਰਥਮ੍
ਕਮਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਥ ਨੂੰ ਔਖਾ ਕਰਕੇ ਖਿੱਚਦੇ ਸਨ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਸਾਗ੍ਰੇਣ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾ ਅਪਿ
ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ।
ਸੁਰਾਨ੍ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਿਣਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਚਕਰ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਸਮਾਨ੍ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੈ ਜਯੇਪ੍ਸਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਭਜ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਰਥਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਿਪੁਃ
ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਜਿਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੇਗਂ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਮਂ ਚਕ੍ਰਧਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠੇ।
ਨਿਮਿषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਦਯਾ ਵਿਨਿਪੋਥਯਤ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਂ ਗਤਾਸੁਂ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ ਭੁਵਿ
ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਧ੍ਵਜਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਮਭਞ੍ਜਨ੍ਤ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚੰਗਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧੁਰਾ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਬਲਵਾਨਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦੈਵਤਾਨ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ਹੇਤੁਮਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇਖ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ ਅਹਮੇਕੋ ऽਪਿ ਸਂਸ਼੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਓ, ਆਓ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'
ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਦੈਤਿ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਪਦਾਤਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਪੈਦਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।