ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਲਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸਮਰੂਪਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਵੇਖੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਤਤ੍ ਕਥਯਾਧੁਨਾ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਦ ਮੇ ऽਦ੍ਯੈਵ ਨੋਚੇਨ੍ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਕਾਤਰੇਣਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਰਯਂ ਕਿ
'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਜ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਜਗਾਮ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸੌਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੌਤੀ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਸਮਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧਾ ਲਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੈਹ੍ਯੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਂਯਨ੍ਤਾਸਿ ਕਥਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰੋਂਗੇ?' ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਜਿਯਾਨਵਨਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਤਨਯੋ ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਮਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਲੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸ਼ਮੀਕਤਨਯੋ ਮਾਤਲਿਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਮੀਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਫੜ ਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਤਿਤਂ ਕਾਰ੍ਸੁਕਂ ਮਹਤ੍
ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਚ੍ਛਾਯਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਾਰ੍ਗਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਚਾਪੇ ਸਾਧਿਜ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜਯਤ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਥਵਿष੍ਣੁਨਾਮਾਙ੍ਕਾਃ ਸੂਦਯਨ੍ਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ ਰਣੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਤਿਪਟੁਭਿਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੋ ਧਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸੀਦਞ੍ਛਰਾਤੁਰਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਤਪ੍ਰਧਾਨਭੂਯਿष੍ਠਂ ਬਲਂ ਤਦਭਵਦ੍ ਰਿਪੋਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸਿਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰ ਗਈ।
ਜਮ੍ਭਾਸੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੇਸ਼ਮਵ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਜਗਮਤੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਗਦੇ ਸੁਘੋਰੇ
ਜੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਕੁਜਮ੍ਭਂ ਨਿਜਘਾਨ ਵੇਗਾਤ੍ ਸ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦ੍ ਗਾਮਗਮਦ੍ ਗਤਾਸੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਦ੍ ਰਣੇ ਸਿਂਹਂ ਯਤੈਣੋ ऽਤਿਵਿਪਨ੍ਨਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਤਾਮਗ੍ਨਿਦਤ੍ਤਾਂ ਰਿਪਵੇ ਸਸਰ੍ਜ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਗਦਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਹਸੈਵ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ ਬਿਭੇਦ ਜਮ੍ਭਂ ਹृਦਯੇ ਚ ਤੂਰ੍ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦਿਆ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭੀਤਾ ਵਿਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਦੈਤ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਸ਼੍ਚ ਸ ਗੋਤ੍ਰਭਿਚ੍ਛਰ੍ਵਮੁਪੇਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵੀਰਾਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਮਹਾਸੁਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਭੂਯੋ ਹਰਮੇਤ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮ੍
ਆਓ, ਆਓ, ਵੀਰ, ਘਰ ਆ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ; ਚਲੋ ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ।
ਰਣਾਨ੍ਨੈਵਾਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਖੁਦ ਦੱਸ ਕੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਜੇष੍ਯੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਭੁਂ ਸਾਰਿਥਂ ਸਾਰਿਥਿਂ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।