ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਯਮਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਹਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?'
ਤਤੋ ऽਹਂ ਘਾਤਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਯਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਤਲਂ ਨਿਪਪਾਤੈਵ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਃ ਸਮਕਮ੍ਪਤ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ ਬਾਲਂ ਬਹਿਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਾ ਚਾਹ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨਾਥ ਦੈਵਜ੍ਞਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਯਦ੍ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦ੍ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ।
ਨਿਰਾਸ਼ਙ੍ਕੋ ਬਹਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਗਤਾ ਵੇਲਾ ਅਰ੍ਦ੍ਧੂਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਕਰਰ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅੱਧਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਲਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸਮਰੂਪਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਵੇਖੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਤਤ੍ ਕਥਯਾਧੁਨਾ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਦ ਮੇ ऽਦ੍ਯੈਵ ਨੋਚੇਨ੍ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਕਾਤਰੇਣਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਰਯਂ ਕਿ
'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਜ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਜਗਾਮ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸੌਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੌਤੀ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਸਮਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧਾ ਲਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੈਹ੍ਯੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਂਯਨ੍ਤਾਸਿ ਕਥਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰੋਂਗੇ?' ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਜਿਯਾਨਵਨਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਤਨਯੋ ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਮਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਲੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸ਼ਮੀਕਤਨਯੋ ਮਾਤਲਿਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਮਾਤਲੀ, ਸ਼ਮੀਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਫੜ ਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਤਿਤਂ ਕਾਰ੍ਸੁਕਂ ਮਹਤ੍
ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਚ੍ਛਾਯਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮਾਰ੍ਗਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਂ ਚਾਪੇ ਸਾਧਿਜ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜਯਤ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੰਦ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਥਵਿष੍ਣੁਨਾਮਾਙ੍ਕਾਃ ਸੂਦਯਨ੍ਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ ਰਣੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ऽਤਿਪਟੁਭਿਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੋ ਧਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸੀਦਞ੍ਛਰਾਤੁਰਃ
ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਤਪ੍ਰਧਾਨਭੂਯਿष੍ਠਂ ਬਲਂ ਤਦਭਵਦ੍ ਰਿਪੋਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਸਿਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰ ਗਈ।
ਜਮ੍ਭਾਸੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਰੇਸ਼ਮਵ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਜਗਮਤੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਗਦੇ ਸੁਘੋਰੇ
ਜੰਭਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।