ਉਤ੍ਕੂਜਤਿ ਤਥਾਰਣ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਪਂ ਤਰਸਾ ਵਿਨਾਮ੍ਯ ਸਂਤਾਪਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸ਼ਰੇਣ ਭੂਯਃ
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਨਿਆ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਤਾਪਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਗਤ੍ਸਮਗ੍ਰਂ ਫੂਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਫੂਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਾਸਤੇ ਸ੍ਮ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਮਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਤੁਨ੍ਨੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਪਰਿਤੋ ਭ੍ਰਮਂਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵਚੋ ਯਦਦ੍ਯ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੋ ऽਸਿ
ਭਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵਾਤੁਲਵੀਰ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋ ਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਯੁਤਸ੍ਤਥੇਸ਼
ਆਗਿਆ ਦੇ, ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਭਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਣੋਨ੍ਮਾਦਸਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨੋ ਧृਤਿਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਤਿਂ ਸੁਖਂ ਵਾ
ਜੰਗਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਠਹਿਰਾਉਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਰਸ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ।
ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਹਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤੋषਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਦੈਵਂ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਨਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲੋਕ੍ਯ ਚ ਹਾਸ੍ਯਕਾਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਲਿਆਵੇਗਾ।
ਵृਦ੍ਧੋ ऽਥ ਬਾਲੋ ऽਥ ਯੁਵਾਥ ਯੋषਿਤ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦੋਨ੍ਮਾਦਧਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ, ਬੱਚਾ, ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਵਾਗ੍ਰਤੋ ਹਾਸ੍ਯਵਚੋ ऽਭਿਰਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯੋਗਯੁਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੋ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋਣਗੇ।
ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਵਰਦੋ ਨਰਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਸੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ऽਭਿਗਚ੍ਛ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਾਲਞ੍ਜਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਤਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੋ ਦੇਸ਼ੋ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਃ
ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਗਿਰਿਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਵਚਦ੍ਧਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ऋषਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਦੀਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਿੱਖਾ ਦਿਓ।'
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਨਾਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਫੇਰਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਪੂਜਾਸੁ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਸੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਡਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਂ ਕਰਿਣ੍ਯ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਯ ਪਤਤਾਂ ਭੁਵਿ
ਸਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ੍ਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ!'
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਜਗਾਮਾਥ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਵਾਲਾ ਨੀਲ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਸਾਤਲਂ ਵਿਵੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਡਂ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ऽਭਿਨਤ੍
ਉਹ ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤਾਲਭੁਵਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜਗਾਮ ਮਾਧਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਨਾਮ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਦੇਵ ਭੁਵਨਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਕਿਉਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ?'
ਪਾਤਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਸਂਚਚਾਲ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ।