ਪ੍ਰਾਦਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੋਚਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਤਦਾ ਜਮ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਜਮ੍ਭ ਨਿਜਘਾਨ ਗਜਾਧਿਪਮ੍
ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਪਪਾਤ ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਹਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਤਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਤਿष੍ਠ ਵਾਸਵ
'ਸ਼ਕਰ, ਡਿੱਗੋ ਨਾ! ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਵਾਸਵ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਅਪਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੰਖਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮ ਯਦਾ ਰਥਮ੍
'ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ; ਜਦ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਹਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜੇ।
ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਯਮਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਹਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?'
ਤਤੋ ऽਹਂ ਘਾਤਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਯਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਤਲਂ ਨਿਪਪਾਤੈਵ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਃ ਸਮਕਮ੍ਪਤ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ ਬਾਲਂ ਬਹਿਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਾ ਚਾਹ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨਾਥ ਦੈਵਜ੍ਞਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਯਦ੍ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦ੍ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ।
ਨਿਰਾਸ਼ਙ੍ਕੋ ਬਹਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਗਤਾ ਵੇਲਾ ਅਰ੍ਦ੍ਧੂਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਕਰਰ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅੱਧਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਲਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸਮਰੂਪਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਵੇਖੇ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਯ ਯਚ੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਤਤ੍ ਕਥਯਾਧੁਨਾ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਦ ਮੇ ऽਦ੍ਯੈਵ ਨੋਚੇਨ੍ਨਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਹੀ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।'
ਕਾਤਰੇਣਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਭਾਵ੍ਯਃ ਕਾਰੁਰਯਂ ਕਿ
'ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਅੱਜ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਜਗਾਮ ਸਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸੌਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸੌਤੀ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਤੇਜਸਾ ਸਮਵਰ੍ਧਯਨ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧਾ ਲਈ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚੈਹ੍ਯੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਨ੍ਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ।'
ਸਂਯਨ੍ਤਾਸਿ ਕਥਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸਂਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰੋਂਗੇ?' ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾਜਿਯਾਨਵਨਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।