ਬਲਵਾਨ੍ ਦਾਨਵਪਤਿਰਜੇਯੋ ਦੇਵਦਾਨਵੈ
ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਂ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹੇ ਮੂਢ ਹਤੋ ऽਸ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ
ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕਿਹਾ, 'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ!' ਪਰ ਵਜਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲੋ ऽਦ੍ਰਵਦ੍ ਦੇਵਪਤਿਸ਼੍ਚ ਭੀਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ऽਭृਤ੍ ਸਮਰਾਨ੍ਮਹਰ੍षੇ
ਬਲਾ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਰਾਜਾਸਿ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਨ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇ ਗਦਿਤਂ ਪਲਾਯਨਮ੍
'ਥੱਲੇ ਖੜਾ ਰਹੋ! ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।'
ਉਪੇਤ੍ਯਾਹ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਨਾਥੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੋ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'
ਆਯੁਧਂ ਦੇਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
'ਅੱਗ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੋ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਪਾਵਕਮਗਾਦਿਦਂ ਚੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਪਾਵਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਏष ਚਾਹੂਯਤੇ ਜਮ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਹ੍ਯਾਯੁਧਂ ਮਮ
'ਹੁਣ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦਿਓ।'
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਪ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈਂ—'
ਪ੍ਰਾਦਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੋਚਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਤਦਾ ਜਮ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਜਮ੍ਭ ਨਿਜਘਾਨ ਗਜਾਧਿਪਮ੍
ਜੰਭਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਪਪਾਤ ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਹਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਤਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭੂਤਲੇ ਤਿष੍ਠ ਵਾਸਵ
'ਸ਼ਕਰ, ਡਿੱਗੋ ਨਾ! ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਵਾਸਵ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਅਪਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੰਖਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮ ਯਦਾ ਰਥਮ੍
'ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ; ਜਦ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਹਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜੇ।
ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਯਮਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਹਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਂ? ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਾਂ?'
ਤਤੋ ऽਹਂ ਘਾਤਯੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਯਨ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਇੱਥੇ ਘੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਤਲਂ ਨਿਪਪਾਤੈਵ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਰਗਮ੍ਬਰਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਤਮਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਃ ਸਮਕਮ੍ਪਤ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ ਬਾਲਂ ਬਹਿਃ ਕੁਰੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਾ ਚਾਹ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨਾਥ ਦੈਵਜ੍ਞਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।'
ਯਦ੍ਬਾਹ੍ਯਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਦ੍ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ।
ਨਿਰਾਸ਼ਙ੍ਕੋ ਬਹਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵਾਰਿਤੋ ਗਤਾ ਵੇਲਾ ਅਰ੍ਦ੍ਧੂਹਾਨਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਕਰਰ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਅੱਧਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ।