ਤਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕੁਰੁ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਂਗਾ; ਸੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਸਮਾਸਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੈਲਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਪਦਮ-ਅੱਖੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਰੂਪੇਣ ਦਾਨਵ
ਓ ਦੈਤ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਮਜਾਯਤ ਸ਼ੈਲਾਦਿਰਨ੍ਧਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ऽਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਧਕ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਚਿਤ੍ਤੇਨਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਪੁਸ਼੍ਛ੍ਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਤੇ ਜਖਮੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਯਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯਾਂ ਜਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਦਾਨਵਵਰੈਸ੍ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਰੰਤ ਉਠੋ।
ਵ੍ਰਣਭਙ੍ਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸਮਤ੍ਥਾਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠੀ।
ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਾਯਾਚ੍ਛਾਦਿਤਵਿਗ੍ਰਹ੍ਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੌਦਰ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸੁਨ੍ਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਕੋ ऽਸੁਰਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੁੰਦਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਦੈਤੇਯੋ ਯੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਾਗਮਤ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਦੌੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਹ ਗਈ ਸੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਨੁਜਗਾਮਾਸੌ ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਮਦ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੌਰੀ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰ੍ਕਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਸਾਫ ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਨष੍ਟਾਯਾਮਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਭੂਯੋ ਹੈਰਣ੍ਯਲੋਚਨਿਃ
ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਹਿਰਣ੍ਯਲੋਚਨੀ ਮੁੜ...
ਅਨ੍ਧਕੇ ਪੁਰਾਯਾਤੇ ਸ੍ਵਬਲਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਅੰਧਕ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ...
ਤਤੋ ऽਮਰਗਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਫਿਰ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ,
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਾਪਚ੍ਯੁਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਂਸ੍ਯੂਤਾ ਦਾਨਵਰ੍षਭਾਃ
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦਵਧੀਤ੍ ਚਕ੍ਰੇਣਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਲੇਨਾਕृष੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਮੁ ਸਲੇਨ ਵ੍ਯਚੂਰ੍ਣਯਤ੍
ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਸਲ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਦਿਪੁਰੁषੋ ਧਾਤਾ ਪੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਤਾਮਹ,
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੋਯੇਨ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੇਨ ਹਿ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ, ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ,
ਦਾਨਵਾਸ੍ਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਘਹਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਘਾਤਯਨ੍ਤੌ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੰਤਾ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ,
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲੋ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬਲ ਨੇ...