ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭੂਯ ਏਵਾਤਿਕੋਪਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਪਰਾਜੀਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇ ऽਭ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਦਾ ਸੋ ऽष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਮੁਪਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈਆਂ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰਸ੍ਯਾਨੁਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਨੱਚਣ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦਾਨਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਭੁਜਪਾਲਿਤੈਃ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਨਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭਿਰ੍ਭਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਨ੍ਧਕਃ ਸੁਨ੍ਦਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੀਤ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਸੁੰਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਤਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕੁਰੁ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਂਗਾ; ਸੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਸਮਾਸਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੈਲਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਪਦਮ-ਅੱਖੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਰੂਪੇਣ ਦਾਨਵ
ਓ ਦੈਤ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਮਜਾਯਤ ਸ਼ੈਲਾਦਿਰਨ੍ਧਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ऽਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਧਕ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਚਿਤ੍ਤੇਨਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਪੁਸ਼੍ਛ੍ਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਤੇ ਜਖਮੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਯਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯਾਂ ਜਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਦਾਨਵਵਰੈਸ੍ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਰੰਤ ਉਠੋ।
ਵ੍ਰਣਭਙ੍ਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਮੈਂ ਖੁਦ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸਮਤ੍ਥਾਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠੀ।
ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਮਾਯਾਚ੍ਛਾਦਿਤਵਿਗ੍ਰਹ੍ਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੌਦਰ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸੁਨ੍ਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਕੋ ऽਸੁਰਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੁੰਦਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਦੈਤੇਯੋ ਯੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਾਗਮਤ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਦੌੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਉਹ ਗਈ ਸੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਦ੍ ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਨੁਜਗਾਮਾਸੌ ਮਦਾਨ੍ਧੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਮਦ ਵਿੱਚ ਅੰਧਾ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੌਰੀ ਸ਼੍ਵੇਤਾਰ੍ਕਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਸਾਫ ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਨष੍ਟਾਯਾਮਾਥ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਭੂਯੋ ਹੈਰਣ੍ਯਲੋਚਨਿਃ
ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਹਿਰਣ੍ਯਲੋਚਨੀ ਮੁੜ...