ਏਕ ਏਵ ਰਣੇ ਰੌਦ੍ਰਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਦਯਃ
ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਦਗਣ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਆਦਿ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਕृਤਾਨਿ ਚ ਸੁਰਾਬ੍ਦਾਨਾਂ ਦਸ਼ਤੀਃ षਟ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਛੇ ਦਸ-ਦਸ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਤਦਾ ਮਾਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ऽਵ੍ਯਯਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਾ ਗਏ।
ਆਵृਤਂ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰਮਰੈਰਪਿ
ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਜृਮ੍ਭਾਯਿਕਾਂ ਵਸ਼ੀ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਵਦਨਂ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਅੰਗ ਕਰਕੇ, ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹੇਭ੍ਯ ਆਕੁਲਾ
ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਚ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭੂਯ ਏਵਾਤਿਕੋਪਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਪਰਾਜੀਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇ ऽਭ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਦਾ ਸੋ ऽष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਮੁਪਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈਆਂ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰਸ੍ਯਾਨੁਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਨੱਚਣ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦਾਨਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਭੁਜਪਾਲਿਤੈਃ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਨਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭਿਰ੍ਭਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਨ੍ਧਕਃ ਸੁਨ੍ਦਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੀਤ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਸੁੰਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਤਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕੁਰੁ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਾਂਗਾ; ਸੁਣ ਅਤੇ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਸਮਾਸਤੇ ਹਿ ਹृਦਯੇ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ੈਲਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਪਦਮ-ਅੱਖੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਨਾਂ ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਰੂਪੇਣ ਦਾਨਵ
ਓ ਦੈਤ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਹਰਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਥ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਮਜਾਯਤ ਸ਼ੈਲਾਦਿਰਨ੍ਧਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ऽਪ੍ਯਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਧਕ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਚਿਤ੍ਤੇਨਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਪੁਸ਼੍ਛ੍ਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਤੇ ਜਖਮੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਲਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਯਸ਼ਾਂ ਵਿਜਯਾਂ ਜਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਸੁਯਸ਼ਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਦਾਨਵਵਰੈਸ੍ਤਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਰੰਤ ਉਠੋ।