ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧੂਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਰੂਪਂ ਤਪੋਧਨ
ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਦਵੰਦ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਕੁਮ੍ਭਧ੍ਵਜਂ ਬਲਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦਿषੇਣਂ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਬਲੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕੁੰਭਧਵਜ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਨੰਦੀਸ਼ੇਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਵਾਣਸ੍ਤਥਾ ਨੈਗਮੇਯਂ ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਵਾਨਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੈਗਮੇਯ ਬਲ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਂ ਘਣ੍ਟਾਕਰ੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੰਟਾਕਰਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸਂਯੋਧਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਦਿਵ੍ਯਾਬ੍ਦਾਨਾਂ ਸ਼ਤਨਿ षਟ੍
ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ ਜਮ੍ਭੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਜੰਭਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਹੌਜਸਂ ਕੁਜਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣਮ੍
ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਧਾ ਪਵਨਂ ਸੋਮਂ ਰਾਹੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਿਰੂਪਧृਕ੍
ਦਵਿਮੂਰਧਾ ਨੇ ਪਵਨ, ਸੋਮ, ਰਾਹੂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਰੂਪਧ੍ਰਿਕ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਅष੍ਟਾਵੇਵ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਨ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਰਾਹਵੇ
ਆਠੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ।
ਵਾਤਾਪਿ ਚੇਲ੍ਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਧਿਨਃ
ਵਾਤਾਪੀ ਅਤੇ ਚੇਲਵਲਾ, ਜੋ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਲੜੇ।
ਏਕ ਏਵ ਰਣੇ ਰੌਦ੍ਰਃ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਸੁਰਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਵਿਦਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨ੍ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਤਕਵਚਾਦਯਃ
ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਦਗਣ ਅਤੇ ਨਿਵਾਤਕਵਚ ਆਦਿ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਕृਤਾਨਿ ਚ ਸੁਰਾਬ੍ਦਾਨਾਂ ਦਸ਼ਤੀਃ षਟ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਛੇ ਦਸ-ਦਸ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਤਦਾ ਮਾਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ऽਵ੍ਯਯਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਾ ਗਏ।
ਆਵृਤਂ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਮਥੈਰਮਰੈਰਪਿ
ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਥਾ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਜृਮ੍ਭਾਯਿਕਾਂ ਵਸ਼ੀ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।
ਵਦਨਂ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਅੰਗ ਕਰਕੇ, ਜ੍ਰੰਭਾਇਕਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹੇਭ੍ਯ ਆਕੁਲਾ
ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਚ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭੂਯ ਏਵਾਤਿਕੋਪਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜੇ।
ਪਰਾਜੀਯਨ੍ਤ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇ ऽਭ੍ਯੁਪਾਸਤ ਤਦਾ ਸੋ ऽष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਮੁਪਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੇਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਜਜਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਪ ਕੀਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ ਬਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈਆਂ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰਸ੍ਯਾਨੁਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਨੱਚਣ ਦੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦਾਨਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਭੁਜਪਾਲਿਤੈਃ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਨਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭਿਰ੍ਭਯਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਨ੍ਧਕਃ ਸੁਨ੍ਦਮਾਹੂਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੀਤ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਸੁੰਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: