ਪੁਲੁਨੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਾਪੀषੁ ਨਲਿਨੀषੁ ਚ
ਸੁੰਦਰ ਰੇਤਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ,
ਵਿਚਾਰਨ੍ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨੈਵ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਯਤਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ-ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਤਥੇਦਂ ਗਦਤਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ।
ਮੁਗ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤੋ ਦਗ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਦਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਹੇ ਮਾਸੂਮ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਾਦਪ੍ਰਣਾਮਾਵਨਤਮਭਿਭਾषਿਤੁ ਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਸੇ ਚ ਸਤਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਭਿਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪਤਿਂ ਬਾਲੇ ਨਨੁਪ ਤ੍ਵਮਤਿਨਿਰ੍ਘृਣਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਨਹੀਂ?
ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਪਃ ਸਤ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਪੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਦ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ।
ਉਤ੍ਕੂਜਤਿ ਤਥਾਰਣ੍ਯੇ ਮੁਕ੍ਤਕਣ੍ਠਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਾਪਂ ਤਰਸਾ ਵਿਨਾਮ੍ਯ ਸਂਤਾਪਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸ਼ਰੇਣ ਭੂਯਃ
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਨਿਆ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਤਾਪਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਗਤ੍ਸਮਗ੍ਰਂ ਫੂਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਫੂਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਵਾਸਤੇ ਸ੍ਮ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਕਾਮਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਤੁਨ੍ਨੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਪਰਿਤੋ ਭ੍ਰਮਂਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦਾ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵਚੋ ਯਦਦ੍ਯ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੋ ऽਸਿ
ਭਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵਾਤੁਲਵੀਰ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋ ਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਯੁਤਸ੍ਤਥੇਸ਼
ਆਗਿਆ ਦੇ, ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਭਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਣੋਨ੍ਮਾਦਸਰੈਰ੍ਵਿਭਿਨ੍ਨੋ ਧृਤਿਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਤਿਂ ਸੁਖਂ ਵਾ
ਜੰਗਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਠਹਿਰਾਉਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਰਸ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ।
ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤਂ ਹਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਤੋषਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਦੈਵਂ ਵਚਨਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਨਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲੋਕ੍ਯ ਚ ਹਾਸ੍ਯਕਾਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਾ ਲਿਆਵੇਗਾ।
ਵृਦ੍ਧੋ ऽਥ ਬਾਲੋ ऽਥ ਯੁਵਾਥ ਯੋषਿਤ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦੋਨ੍ਮਾਦਧਰਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ, ਬੱਚਾ, ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਵਾਗ੍ਰਤੋ ਹਾਸ੍ਯਵਚੋ ऽਭਿਰਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯੋਗਯੁਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੋ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੋਣਗੇ।
ਮਮ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਵਰਦੋ ਨਰਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਸੇ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ऽਭਿਗਚ੍ਛ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਾਲਞ੍ਜਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਤਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੋ ਦੇਸ਼ੋ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਃ
ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਗਿਰਿਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਵਚਦ੍ਧਰਃ
ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ऋषਯੋ ਯਤ੍ਰ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਦੀਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਿੱਖਾ ਦਿਓ।'
ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਨਾਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਫੇਰਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ।