ਸ ਪਪਾਤਾਥ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦੀ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਨੰਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਞ੍ਚ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੁਲਾ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਪੰਜ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਗਣਨਾਥਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਾ ਮਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ਂਭੋਰੇਤਦਨ੍ਤਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸਮਾਪਤਨ੍ਤ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਿਵਸੈਨ੍ਯਮਥਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਫੌਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਈ।
ਆਪਗਾਨਾਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਪਤਨ੍ਤੀਨਾਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਲਯੋਰ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਸੁਰਪ੍ਰਮਥਯੋਰਥ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਥਾਦ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਮਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭਾਰਗਵ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਝਪਟਦਾ ਹੈ।
ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਥ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਤ੍ਵਾਵृਤਤਨੁਂ ਜਠਰੇ ਸ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਗਵਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰਥਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ੰਕਰ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਦਨਾਗ੍ਨੇ ਕਾਲਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਕਾਮ-ਅੱਗ, ਕਾਲ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਈਸ਼੍ਵਰਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਵਰ ਦੇਹਿ ਵਰਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਯਦ੍ਵੈ ਤਵੈਵ ਜਠਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਰ੍ਗਮੋ ऽਸ੍ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਭੁਨਾ ਚਚਾਰ ਦੇਵੋਦਰੇ ਭਾਰ੍ਗਵਪੁਙ੍ਗਵਸ੍ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਵਨਾਰ੍ਣਵਪਾਤਾਲਾਨ੍ ਵृਤਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ, ਵੇਖੇ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਦ੍ਯਾਦੀਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍
ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ,
ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ ਵਲ੍ਲ੍ਯਃ ਫਲਮੂਲੌषਧਾਨਿ ਚ
ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਪਹਾੜ, ਬੇਲਾਂ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਪੌਦੇ,
ਚਤੁष੍ਪਦਾਨ੍ ਸਦ੍ਵਿਪਦਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ ਜਙ੍ਗਮਾਨਪਿ
ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ,
ਤਤ੍ਰਾਸਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੋ ਗਤਃ
ਉਥੇ ਭਾਰਗਵ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਭਿਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍
ਭਿਖਾ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੁਵਨਾਂਸ੍ਤਵੋਦਰੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਸਿ ਮਮਾਧੁਨਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇਨ ਭੋ ਭਾਰ੍ਗਵਵਂਸ਼ਚਨ੍ਦ੍ਰ
ਬਾਹਰ ਆ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਦ, ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸ ਚ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣ ਮਹਾਸੁਰਾਣਾਂ ਬਲਮੁਤ੍ਤਮੌਜਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਦਧੁਰ੍ਮਤਿਂ ਸਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਹ ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯੁਯੁਧੁਃ ਸਂਕੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਜਯੇਪ੍ਸਵਃ
ਸਭ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਲਝਣ ਭਰਿਆ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।