ਸਂਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਸ ਵੇਗਾਤ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਨਨ੍ਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਤਕੋਪਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਤੇਨੈਵ ਕੁਜਮ੍ਭਮਾਹਵੇ ਸ ਪ੍ਰਾਣਹੀਨੋ ਨਿਪਪਾਤ ਭੂਮੌ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣਨਾਯਕੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਗਣਨਾਯਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਾਸਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਨਨ੍ਦਿਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਤੋ ऽਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਂ ਗਣਮਾਸਸਾਦ
ਉਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਤੋ ऽਥ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤ ਵੇਗਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾ ਵਿਗਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸਨਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਬਿਭੇਦ ਬਾਣੈਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁਰਬਾਮਜਾਲੈਰ੍ਵਿਨਾਯਕਾਦ੍ਯਾ ਬਲਿਨੋ ऽਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍
ਵਿਨਾਇਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਗਏ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਭਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਿਪੁਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਵਿਭੇਦ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾਈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਾਰ ਚਾਰਿਪृਤਨਾ ਜਾਤਾ ਭੂਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ।
ਪੁਰਤੋ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਨੰਦੀਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭੂਯੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਬਲਿਨਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਕਾਰਤਸਵਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਨਨ੍ਦਿषੇਣੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮੁਖੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਨੰਦੀਸ਼ੇਣ, ਵਿਆਘ੍ਰਮੁਖ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੈਗਵਾਨ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵਰੋ ਨਿਵਵृਤੇ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕਾਰਤਸਵਰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਤਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਵਿਸ੍ਵਰਮੁਨ੍ਨਦਨ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਕਾਰਤਸਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਦਿੱਤੀ।
ਬਬਨ੍ਧ ਵੀਰਃ ਸਹ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੇਨ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚਾਪ੍ਯਥ ਨਨ੍ਦਿषੇਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ੇਣ ਨੂੰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਖਃ ਕਪਿਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਣਿਰਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਪੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਹਥ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਯੋਧਯਾਮਾਸ ਬਲੀ ਵਿਸ਼ਾਖਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਧ੍ਵਜਮ੍
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਕੁੱਕੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਲਝਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚ ਨੈਗਮੇਯਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਣਮਾਦ੍ਰਵਤਾਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਨੈਗਮੇਯਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚ ਨੈਗਮੇਯਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਣਮਾਦ੍ਰਵਤਾਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਨੈਗਮੇਯਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਬਰਾ ਕੋਲ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਦ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਗਾਮ ਵਿਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸਾਦਿਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਦਿਸ਼ੋ ऽਥ ਭੇਜੇ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੁਮਾਰਃ ਸੈਨ੍ਯਮਰ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਚੌਂਕਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿषਣ੍ਣਾਰੂਪਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗੀ ਜਗਾਮ ਸੁਕ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਯਾਰ੍ਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਸੁਕ੍ਰ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।
ਅਨ੍ਧਕੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤੁ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੰਧਕਾ ਸੁਕ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਿੱਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਨਾਥੇਨ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਮਥੈਰਪਿ ਕਾਲ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚਾਮੀ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਫਲਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਅਖੁੱਤ ਦੁਰਾਤਮਾ ਵੀ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਯੇਮ ਚ ਪਰਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥ ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।