ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਸਂਮਿਸ਼੍ਰੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ
ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਗਣਾਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੋਪਿਤਾਃ
ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤੁਹੁਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਵੇਗੋਨਾਬਿਸਸਾਰ ਹ
ਤੁਹੁੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਾਜਤਂ ਰਾਜਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ।
ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ऽਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਤੱਕ ਦੇ ਹੋਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤੁਹੁਣ੍ਡਂ ਦਨੁਰੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁਹੁੰਡਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਗੁਮ੍ਭਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਗੁੰਭ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਤ੍ਵਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੇਰੋਃ ਕੂਟ ਇਵਾਸ਼ਨਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਬਨ੍ਧ ਬਾਹੁਪਾਸ਼ੇਨ ਰਾਹੂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਹਿ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਾਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰਸ਼ਿ ਕੁਠਾਰੇਣ ਮਹੋਦਰਃ
ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਕੁਠਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ऽਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣ ਮੁਸ਼ਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਾਹੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਸੌ ਜਘਾਨ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਸ਼ਲ ਪਕੜ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਟੋਦਰੋ ਵੈ ਗਦਯਾ ਜਘਾਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਸੁਕੇਸ਼ੀ
ਘਟੋਦਰਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੋ ऽਥ ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ ਤੁਹੁਣ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਥੋ ਬਿਭੇਦ
ਫਿਰ, ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਤਹੁਣ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚੈਕਕਾਲਾਨਲਸਨ੍ਨਿਕਾਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਸੇਨਾਂ ਦਨੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍
ਪੰਜ, ਜੋ ਇਕ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨਾਯਕਂ ਕੁਮ੍ਭਤਟੇ ਕਰੇ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਸਿਰ, ਕੰਨ ਤੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਧ੍ਵਜਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸਂਧਿਬਨ੍ਧਂ ਘਟੋਦਰਂ ਚੋਰੁਵਿਭਿਨ੍ਨਸਂਧਿਮ੍
ਕੁੰਭਧਵਜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਘਟੋਦਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਦਵਿਸ਼ਾਖਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਚੋ ਬਭਾषੇ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਜਹਿ ਵੀਰ ਯੁਦ੍ਧ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।'
ਬਲਿਂ ਸਮ੍ਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਮੋਹਿਤਃ ਸੋ ऽਵਨਿਮਾਸਸਾਦ
ਬਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਬਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸਂਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਤਰਂ ਸ ਵੇਗਾਤ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਨਨ੍ਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਾਤਕੋਪਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਜਘਾਨ ਤੇਨੈਵ ਕੁਜਮ੍ਭਮਾਹਵੇ ਸ ਪ੍ਰਾਣਹੀਨੋ ਨਿਪਪਾਤ ਭੂਮੌ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਜਾਨ ਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਗਣਨਾਯਕੇਨ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਗਣਨਾਯਕ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਾਸਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਨਨ੍ਦਿਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਤੋ ऽਸਿ ਵੈ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਨੰਦੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਂ ਗਣਮਾਸਸਾਦ
ਉਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਤੋ ऽਥ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤ ਵੇਗਾਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੀਤਾ ਵਿਗਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਾਣਾਸਨਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਬਿਭੇਦ ਬਾਣੈਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਸੁਰਬਾਮਜਾਲੈਰ੍ਵਿਨਾਯਕਾਦ੍ਯਾ ਬਲਿਨੋ ऽਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍
ਵਿਨਾਇਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਗਏ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਭਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਰਿਪੁਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਦਯੇ ਵਿਭੇਦ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾਈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮਾਰ ਚਾਰਿਪृਤਨਾ ਜਾਤਾ ਭੂਯਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਮੁੜ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ।