ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਸੁਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਜਾਤਾਨੀ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਜਯਾਯ ਸ਼ਂਭੋਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੁਭਾਵਕ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਪਜੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਘਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਮਿषੈਣਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤृषਿਤਾਸृਗਰ੍ਥੇ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਹਾਰੀਤੋ ਮੌਨੀ ਯਾਤਿ ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਃ
ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨੀਹ ਦृਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਭੂਤਾਨਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਃ ਸਂਦੇਹੋ ਮਹਾਦੇਵ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਯਸਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਕੀ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ?
ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਾਪਸ਼ੁਪਤੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾ ਵੀਰਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਸ਼ਨਯੋ ਯਥਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਵੀਰ, ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਨੁਕੀਲੇ ਗੱਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਸਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਸਂਮਿਸ਼੍ਰੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ
ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਗਣਾਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੋਪਿਤਾਃ
ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤੁਹੁਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਵੇਗੋਨਾਬਿਸਸਾਰ ਹ
ਤੁਹੁੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਾਜਤਂ ਰਾਜਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ।
ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ऽਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਤੱਕ ਦੇ ਹੋਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤੁਹੁਣ੍ਡਂ ਦਨੁਰੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁਹੁੰਡਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਗੁਮ੍ਭਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਗੁੰਭ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਤ੍ਵਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੇਰੋਃ ਕੂਟ ਇਵਾਸ਼ਨਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਬਨ੍ਧ ਬਾਹੁਪਾਸ਼ੇਨ ਰਾਹੂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਹਿ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਾਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰਸ਼ਿ ਕੁਠਾਰੇਣ ਮਹੋਦਰਃ
ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਕੁਠਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ऽਕਰੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣ ਮੁਸ਼ਲਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਾਹੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਸੌ ਜਘਾਨ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੁਸ਼ਲ ਪਕੜ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਜੋ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਟੋਦਰੋ ਵੈ ਗਦਯਾ ਜਘਾਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਿਪਤਿਃ ਸੁਕੇਸ਼ੀ
ਘਟੋਦਰਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੋ ऽਥ ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ ਤੁਹੁਣ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਥੋ ਬਿਭੇਦ
ਫਿਰ, ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਤਹੁਣ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚੈਕਕਾਲਾਨਲਸਨ੍ਨਿਕਾਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਸੇਨਾਂ ਦਨੁਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍
ਪੰਜ, ਜੋ ਇਕ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨਾਯਕਂ ਕੁਮ੍ਭਤਟੇ ਕਰੇ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਕੇ, ਵਿਨਾਇਕ ਦੇ ਸਿਰ, ਕੰਨ ਤੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਧ੍ਵਜਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸਂਧਿਬਨ੍ਧਂ ਘਟੋਦਰਂ ਚੋਰੁਵਿਭਿਨ੍ਨਸਂਧਿਮ੍
ਕੁੰਭਧਵਜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਘਟੋਦਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਸ੍ਕਨ੍ਦਵਿਸ਼ਾਖਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣੇਸ਼ਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਚੋ ਬਭਾषੇ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਜਹਿ ਵੀਰ ਯੁਦ੍ਧ
ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।'
ਬਲਿਂ ਸਮ੍ਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਮੋਹਿਤਃ ਸੋ ऽਵਨਿਮਾਸਸਾਦ
ਬਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਬਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।