ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੋ ਵਿਨਾਯਕਃ
ਵਿਨਾਯਕ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠੋ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਸ੍ਯੇ ऽਨ੍ਧਕਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਥੇਯਮੇਵਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।'
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਹਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛ ਜਯਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਸੁਸਂਪ੍ਰੀਤਾ ਪਾਦਾਵੇਵਾਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਜਯਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚਾਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ,
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਤ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਜਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸ਼ੂਲਧृਗ੍ ਬਲੀ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸੌਮ੍ਯਾਨਿ ਸੁਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਜਾਤਾਨੀ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਜਯਾਯ ਸ਼ਂਭੋਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸੁਭਾਵਕ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਪਜੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਸਂਘਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਮਿषੈਣਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤृषਿਤਾਸृਗਰ੍ਥੇ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਖੂਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਹਾਰੀਤੋ ਮੌਨੀ ਯਾਤਿ ਪਰਾਙ੍ਗਮੁਖਃ
ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਦਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨੀਹ ਦृਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਭੂਤਾਨਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਉਪਜੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਃ ਸਂਦੇਹੋ ਮਹਾਦੇਵ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਯਸਿ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਕੀ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ?
ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਾਪਸ਼ੁਪਤੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਰਾ ਵੀਰਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਸ਼ਨਯੋ ਯਥਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਵੀਰ, ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਨੁਕੀਲੇ ਗੱਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਸਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਾਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਸਂਮਿਸ਼੍ਰੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ
ਗੀਤ, ਵਾਜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ।
ਗਣਾਸ੍ਤਦ੍ਦਾਨਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕੋਪਿਤਾਃ
ਗਣ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤੁਹੁਣ੍ਡਸ੍ਤੁ ਵੇਗੋਨਾਬਿਸਸਾਰ ਹ
ਤੁਹੁੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਰਾਜਤਂ ਰਾਜਤੇ ऽਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ।
ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ऽਭਜ੍ਯਨ੍ਤ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਤੱਕ ਦੇ ਹੋਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਾਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਤੁਹੁਣ੍ਡਂ ਦਨੁਰੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁਹੁੰਡਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਪਰਿਘਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਗੁਮ੍ਭਪृष੍ਠੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਗੁੰਭ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਧਾ ਤ੍ਵਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੇਰੋਃ ਕੂਟ ਇਵਾਸ਼ਨਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਬਨ੍ਧ ਬਾਹੁਪਾਸ਼ੇਨ ਰਾਹੂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਹਿ ਮਾਤੁਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਮਾਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰਸ਼ਿ ਕੁਠਾਰੇਣ ਮਹੋਦਰਃ
ਮਹੋਦਰਾ ਨੇ ਕੁਠਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।