ਸ ਏਵ ਧਤ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਵਿਸ਼ੇਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਦਾਸ਼ੈਵਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦਰਸਾਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਚਰਣਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਭੁਜਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਣ੍ਡਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਲਾਠੀ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੌਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਤਂ ਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੌਦਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਗਧ੍ਵਜਂ ਵृषਾਰੂਢਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਬੈਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਣ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਰਕ੍ਤਃ ਪੀਤੋ ਨੀਲਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ ਲਾਲ, ਕਦੇ ਪੀਲਾ, ਕਦੇ ਨੀਲਾ—ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਉਹ ਰੰਗ ਬਦਲਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਤਿ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛਂਭੁਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ
ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਾਦਯੋ ਗਣਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਯਦਾਭਿਨ੍ਨਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵੇਦੇਵਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇਕ-ਰੂਪ ਸਮਝਿਆ,
ਤੇष੍ਵੇਵਂ ਧੂਤਪਾਪੇषੁ ਅਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰੀ-ਇਸ਼ਵਰ,
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਲੋਕੋ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਕਰਕੇ।'
ਭਿਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯੁਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਪਰਿष੍ਵਜਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਯੂਥਪਾਨ੍
ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਗਦਿਤਾਨੁਗਮੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮਵਤਤ੍ਯ ਸਮਧ੍ਯਵਸਨ੍ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕ ਗਿਆ,
ਨੀਲਾਜਿਨਾਤਤਤਨੁਃ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਵਰ੍ਣੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਵਿਭਾਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਵृषਭੋ ਹਰਸ੍ਯ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨੀਲੇ ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੋ ਵਿਨਾਯਕਃ
ਵਿਨਾਯਕ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਕਿਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠੋ।'
ਪ੍ਰਾਹ ਯਾਸ੍ਯੇ ऽਨ੍ਧਕਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ੍ਥੇਯਮੇਵਾਪ੍ਰਮਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।'
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਨੇਹਹਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛ ਜਯਾਨ੍ਧਕਮ੍
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਸੁਸਂਪ੍ਰੀਤਾ ਪਾਦਾਵੇਵਾਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।
ਜਯਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਚਾਪਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ,
ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਤ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਜਯੇਪ੍ਸੁਃ ਸ਼ੂਲਧृਗ੍ ਬਲੀ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ।