ਤੇषਾਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਾਢ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜੀਮੂਤਵਾਹਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਉਹ—
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ਵਚਃ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਵਾਦਭਯਾਦ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਵਤਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇ
ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਰੂਪਾਤ੍ਮਕਂ ਦੇਹਂ ਕੁਰੁਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕਰੋ।
ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਭਿਰੇਕਾਗ੍ਰੈਰ੍ਨ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਲਗਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਭੀ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਰਕਾਰ੍ਹਾ ਭਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋਰ੍ऽਥਤਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ, ਜੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕੇ ਹਰਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਤਪਸੀ ਹੋਣ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ,
ਅਤੋਰ੍ऽਥਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭਵਤੋ ਨਰਕੇ ऽਦ੍ਭੁਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਬ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਦਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਗਵਾਨ੍ ਪੀਤੋ ਰਕ੍ਤੋ ऽਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਵੇਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੀਤੋ ਰਕ੍ਤੋ ऽਞ੍ਜਨਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਹੈ—
ਸ ਏਵ ਧਤ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਵਿਸ਼ੇਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸਦਾਸ਼ੈਵਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦਰਸਾਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਚਰਣਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਭੁਜਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ਼ਵਰ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਣ੍ਡਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਪ੍ਰਹਰਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਲਾਠੀ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰੌਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਤਂ ਚਿਹ੍ਨੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੌਦਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਖਗਧ੍ਵਜਂ ਵृषਾਰੂਢਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇ ਬੈਲ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਣ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਰਕ੍ਤਃ ਪੀਤੋ ਨੀਲਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ
ਕਦੇ ਚਿੱਟਾ, ਕਦੇ ਲਾਲ, ਕਦੇ ਪੀਲਾ, ਕਦੇ ਨੀਲਾ—ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਉਹ ਰੰਗ ਬਦਲਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਤਿ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛਂਭੁਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ
ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਵਾਦਯੋ ਗਣਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਯਦਾਭਿਨ੍ਨਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵੇਦੇਵਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਇਕ-ਰੂਪ ਸਮਝਿਆ,
ਤੇष੍ਵੇਵਂ ਧੂਤਪਾਪੇषੁ ਅਭਿਨ੍ਨੇषੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰੀ-ਇਸ਼ਵਰ,
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਲੋਕੋ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਕਰਕੇ।'
ਭਿਨ੍ਨਦृष੍ਟ੍ਯੁਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ ਭ੍ਰਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਪਰਿष੍ਵਜਤਾਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣਯੂਥਪਾਨ੍
ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਗਦਿਤਾਨੁਗਮੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮਵਤਤ੍ਯ ਸਮਧ੍ਯਵਸਨ੍ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕ ਗਿਆ,
ਨੀਲਾਜਿਨਾਤਤਤਨੁਃ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਵਰ੍ਣੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਵਿਭਾਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਵृषਭੋ ਹਰਸ੍ਯ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨੀਲੇ ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਰਿਤਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਜਾ-ਸਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।