ਪਤਨਾਯ ਤਥਾਧਰ੍ਮ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਅਧਰਮ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਰ੍ਣਾਨਾਮੇष ਧਰ੍ਮੋ ਧ੍ਰੁਵੋ ऽਨ੍ਧਕ
ਅੰਧਕਾ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਤਾਂ ਲਈ ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਰੌਰਵਂ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਰੁਣਾਯ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਦੱਸੀ।
ਨਯਨ੍ਤਿ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਪਰਦਾਰਾਃ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚਲਾਕ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਪਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ਨਾਹਂ ਧਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਮ੍ਬਰ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਵਦ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ, ਤੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿ।
ਪਰਿਭੁਞ੍ਜਸਿ ਕੇਨਾਦ੍ਯ ਤਵ ਦਤ੍ਤੋ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਮ
ਦੱਸੋ, ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਹੁਣ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ?
ਤਤ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਿਵਸਸੇ ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰੇ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਉਣਗਾਹੀ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਯੇਯਂ ਹਿ ਭਵਤਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਿਨਾਕਧਰਕ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮੁਤ੍ਤਰਂ ਹਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਯਾ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਹਰ ਨੇ ਗਿਰਿਕੰਨਿਆ ਦੀ ਸੁਣਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵਿਨਾਜ੍ਞਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵੈਰਿਣਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਦੇषਾ ਯਾਤੁ ਸ੍ਵਂ ਕਾਮਂ ਨਾਹਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਗਤ੍ਵਾਨ੍ਧਕਂ ਵੀਰ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਕਹਿ ਦੇ।
ਪ੍ਰਾਮਦ੍ਯੂਤਂ ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਯੋ ਜੇष੍ਯਤਿ ਸ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੂਆ ਪਸਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਗਾ।
ਸਮਾਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਰ੍ਵਗੌਰ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਦੱਸੇ।
ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਬਚਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਡਯਸ੍ਵ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾਮਿਵ ਯੋषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦ ਚਾਲ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣੇਨ ਭੂਯਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਭੈਰਵਂ ਰਾਵਂ ਰੁਰਾਵ ਸੁਰਭੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੇ ਭੈਰਵ ਰੌਲ ਪਾ ਕੇ ਚੀਖੀ।
ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਸਭਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਸੀ।
ਅਨ੍ਧਕੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਞ੍ਚਨਲ੍ਵਪ੍ਰਣਮਾਣਤਃ
ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਮ੍ਭਃ ਕੁਜਮ੍ਭੋ ਹੁਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਤੁਹੁਣ੍ਡਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਬਲਿਃ
ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ, ਹੁੰਡਾ, ਤੁਹੁੰਡਾ, ਸ਼ੰਬਰ ਅਤੇ ਬਲੀ।
ਅਯਃਸ਼ੁਙ੍ਕੁਃ ਸ਼ਿਬਿਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਅਯਹਸ਼ੁੰਕੁ, ਸ਼ਿਬੀ, ਸ਼ਾਲਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਚਨ।
ਸ਼ਰਭਃ ਸ਼ਲਭਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸ਼ਰਭ, ਸ਼ਲਭ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ,
ਪ੍ਰਜਗਮੁਰੁਤ੍ਸੁਕਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇ।
ਮਹਾਚਲਂ ਮਨ੍ਦਰਮਭ੍ਯੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ ਸ ਕਾਲਪਾਸ਼ਾਵਸਿਤੋ ਹਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਅਤੇ ਮੰਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯ ਸ਼ੈਲਾਦੇ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨੇ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਹੇ ਸ਼ੈਲਾਦਾ।