ਅਸ੍ਮਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਸਦਾ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਬਾਢਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਨਗਰਮਾਗਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭਜਸ੍ਵ ਲਲਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮृਗਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮृਦੁਨਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਬਭਾषੇ
ਹਿਰਣ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਲਾਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਭਵਤਃ ਸ਼ਾਪਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੀ ਪਤੇ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਧ੍ਵਂਸਯਤ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਤਸ਼੍ਚ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਥ ਨਿਰਗਤ੍ਯ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਧੋਸੁਖੀ
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਮਹਾਗ੍ਰਹੋਪਤਪ੍ਤੇਵ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਚੰਦ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਣ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਾਤਾਲਾਦਾਗਮਚ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਖਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮੁਨਿਃ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮੁਨੀ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਮੇਘਲੇਖਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਗੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ।
ਕਃ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਰੋषੇਣ ਸਮਮਾਸ਼ੀਵਿषੇਣ ਹਿ
ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ?
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰਾਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਸਾਫ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਵ੍ਰੀਡਯੋਪੇਤਾ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ।
ਬਲਾਦਨਾਥਾ ਰੁਦਤੀ ਨੀਤਾਹਂ ਵਚਨੀਯਤਾਮ੍
ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗੌਰਵਂ ਚ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ੍ਯੁਤਧਰ੍ਮਾਰਜਾ ਕृਤਾ
ਆਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਰਾਣੀ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਭਸ੍ਮ ਗ੍ਰਾਵਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਿਹੈਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਧੀਏ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਿष੍ਯਸਹਿਤਃ ਪਾਤਾਲਂ ਦਾਨਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਾਤਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਹਤਾ ਗ੍ਰਾਵਵਰषੇਣ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ।
ਆਲਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਘਰ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਭਸ੍ਮਭੂਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਕਰਾਈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾਪਿ ਦਹੇਨ੍ਨਾਰੀ ਕਿਮੁਤਾਹੋਦ੍ਰਿਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਆਮ ਔਰਤ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਪ੍ਯਮਿਤੌਜਸ੍ਕਃ ਕਿਮੁ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਰਣੇ
ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ।
ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਚਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰਃ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਏਕਾਕੀ ਧਰ੍ਮਰਹਿਤੋ ਭਸ੍ਮਾਰੁਣਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ।
ਸ ਕਥਂ ਵृषਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਿਭੇਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮੁਖੇਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਉਹ, ਵੱਝ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਔਰਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਧਰ੍ਮਤੋਰ੍ऽਥਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।