ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਮਯਿਜਾਤਾਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਨ੍ਵੀਂ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਪਥਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੁਯਯੋ ऽਪ੍ਯਮਰਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ,
ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਸੌਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰਾਤ੍ਮਜਃ
'ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਬਭੌ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਂ ਕਾਲਂ ਸੁਤਨੁਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਥਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਰਹੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸਮਤੀਤੇष੍ਵਥਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤੇ ऽਪਤ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਬਾਂਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਰਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੁਰਵਰਧਕੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਸਮਾਯਾਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇष੍ਵਪ੍ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ,
ਜਾਬਾਲੇਰ੍ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਤਾਕਨ੍ਦਰਮਾਲਿਨਃ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪਰਿਣੇਤੁਂ ਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍
ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨੁਸੁਤਂ ਨृਪਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ऋਤ੍ਵਿਜੋ ऽਭੂਦ੍ ਗਾਲਵਸ੍ਤੁ ਹੁਤ੍ਵਾ ਹਵ੍ਯਂ ਵਿਧਨਤਃ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਬਣ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਆਦੌ ਜਾਬਾਲਿਨਃ ਪਾਣਿਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਪਾਣਿਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਵਾਹਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਸਦਾ
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।
ਬਾਢਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਦਿਵਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਨਗਰਮਾਗਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭਜਸ੍ਵ ਲਲਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮृਗਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮृਦੁਨਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਾ ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਬਭਾषੇ
ਹਿਰਣ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਲਾਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਭਵਤਃ ਸ਼ਾਪਾਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੀ ਪਤੇ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਧ੍ਵਂਸਯਤ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਤਸ਼੍ਚ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਥ ਨਿਰਗਤ੍ਯ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਧੋਸੁਖੀ
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਮਹਾਗ੍ਰਹੋਪਤਪ੍ਤੇਵ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਵਾਂਗ, ਚੰਦ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਣ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।