ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਾਲਮਗਮਤ੍ ਕਪਿਃ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਂ ਪਰ੍ਯਚਰਜ੍ਜਵੀ
ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਨਯਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਜਲਮ੍
ਉਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵਵਤੀਮਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਤਦਾ ਵਾਨਰੋਪਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਪृਥੁਲੋਚਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਥਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪਿਤृਕਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਨੰਦਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਾਮਾਹ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧ੍ਵਜੋ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਸਤ੍ਯਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਾ ਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡੋਪਹਤਚੇਤਨਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਮਯਿਜਾਤਾਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਨ੍ਵੀਂ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਪਥਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੁਯਯੋ ऽਪ੍ਯਮਰਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ,
ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਸੌਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰਾਤ੍ਮਜਃ
'ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਬਭੌ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਂ ਕਾਲਂ ਸੁਤਨੁਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਥਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਰਹੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸਮਤੀਤੇष੍ਵਥਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤੇ ऽਪਤ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਬਾਂਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਰਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੁਰਵਰਧਕੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾਥ ਸਂਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਸਮਾਯਾਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇष੍ਵਪ੍ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ,
ਜਾਬਾਲੇਰ੍ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਤਾਕਨ੍ਦਰਮਾਲਿਨਃ
'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪਰਿਣੇਤੁਂ ਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍
ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨੁਸੁਤਂ ਨृਪਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ऋਤ੍ਵਿਜੋ ऽਭੂਦ੍ ਗਾਲਵਸ੍ਤੁ ਹੁਤ੍ਵਾ ਹਵ੍ਯਂ ਵਿਧਨਤਃ
ਗਾਲਵ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਬਣ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਆਦੌ ਜਾਬਾਲਿਨਃ ਪਾਣਿਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਪਾਣਿਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਵਾਹਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।