ਸਂਪੂਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧੀਅਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਂ ਤਾਭਿਃ ਕृਸਾਙ੍ਗੀਭਿਰਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਹ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਂ ਨृਪਤਿਭਿਰ੍ਹृष੍ਟਃ ਸਂਵਿਵੇਸ਼ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰ੍ਥੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸਾਪਿ ਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਾਭੂਦ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਸਵਾष੍ਪਨਯਨਾਂ ਮੁਹੁਸ੍ਤਾਂ ਪਰਿਜਿਘ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਗਚ੍ਛਨੇਤੁਂ ਗੁਹ੍ਯਕਂ ਤ੍ਵਮਞ੍ਜਨਾਦ੍ਰੌ ਮਹਾਞ੍ਜਨਮ੍
ਤੂੰ ਗੁਹ੍ਯਕ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਾਨਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ।
ਗਾਲਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਹਾਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾਞ੍ਜਨਂ ਸਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਜਗਾਮਾਮਰਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਮਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਾਲਮਗਮਤ੍ ਕਪਿਃ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਾਦਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਂ ਪਰ੍ਯਚਰਜ੍ਜਵੀ
ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯਾਨਯਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਜਲਮ੍
ਉਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜਲ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵਵਤੀਮਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਯੰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਪੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਤਦਾ ਵਾਨਰੋਪਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਪृਥੁਲੋਚਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਪਥਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪਿਤृਕਾ ਵਰਾਨਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਨੰਦਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਾਮਾਹ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧ੍ਵਜੋ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਸਤ੍ਯਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਾ ਤਦ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡੋਪਹਤਚੇਤਨਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਮਯਿਜਾਤਾਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਪਰਿਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਨ੍ਵੀਂ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਪਥਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੁਯਯੋ ऽਪ੍ਯਮਰਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਮੁਨਿਨਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ,
ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਸੌਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰਾਤ੍ਮਜਃ
'ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਬਭੌ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਂ ਕਾਲਂ ਸੁਤਨੁਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਥਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਰਹੀਆਂ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸੁ ਮਾਸੇषੁ ਸਮਤੀਤੇष੍ਵਥਾਪ੍ਸਰਾਃ
ਫਿਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤੇ ऽਪਤ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਪ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਬਾਂਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।