ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਜਟਾਸੁ ਵਟਪਾਦਪੇ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਨੇਨ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵੈ ਵਹਤੋ ऽਗਮਨ੍
ਦਸ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਟਹਿਣੀ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ऋषੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਪਿਰ੍ਜਾਬਾਲਿਨੋ ਜਟਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਰਦੋਭੂਦृਤਧ੍ਜਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਤਧਵਜ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਬਣ ਗਏ।
ऋਤਧ੍ਵਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਵਰਮਯਾਚਤ
ਰਤਧਵਜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਵਾਨ੍ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦਿ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਯਾਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਤਪੋਧਨ
ਤਪਸਵੀ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਮਯਾ ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऋਥਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਤਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਮਾਸ਼ਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ऽਚ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਾਮਨ੍ਵੇਵ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ ਕਪਿਃ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਦਰ, ਜੋ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੁਰੰਤ—
ਤਤੋ ऽਨੁ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਖ੍ਯਾਤੇ ਕੋਲਾਹਲੇ ਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ—
ਏਵਂ ਰਮਨ੍ਤੌ ਸੁਚਿਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਮਘ੍ਯਾਹ੍ਨਮਯੇ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਜਲਮ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤ-ਵਾਹੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਸਾਰਥਯਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤੋਦਕਾਪ੍ਲੁਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਡੁੱਬ ਗਏ ਸਨ।
ਸ਼ਾਢ੍ਵਲਾਢ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮੁਹੁਰ੍ਤ੍ਤਾਦੇਵ ਵਾਜਿਨਃ
ਹਰੀ-ਭਰੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਘੋੜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ—
ਤੁਰਙ੍ਗਖੁਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ—
ਆਰੁਹ੍ਯ ਬਲਭੀਂ ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸੁਰਥਂ ਹਸਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਰੋਹਤ੍ਪੁਲਕਾ ਸਖੀਮ੍
ਸੁਰਥਾ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਏਵ ਨੂਨਂ ਨਰਦੇਵਸੂਨੁਰ੍ਵृਤੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਤਰਂ ਪਤਿਰ੍ਯਃ
ਉਹੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਸੀ—
ਸ ਏष ਨੂਨਂ ਤਪਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠੋ ऋਤਧ੍ਵਜੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਮਸ੍ਤਿ
ਉਹ ਹੀ ਦੁਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਤਧਵਜ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏषੋ ऽਪਰੋ ऽਸ੍ਯੈਵ ਸੁਤੋ ਜਾਵਾਲਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਦੂਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਜਾਵਾਲੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਸਤਾਗ੍ਰਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗੀਤਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਭਾਵਨ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ—
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृषਿਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਂਰੋਹਤ੍ਪੁਲਕੋ ਬਭੌ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਚਮਕ ਆ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਬਭੌ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਜੋਗੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।