ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾ ਮਯੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
'ਸਪਤਗੋਦਾਵਰ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ
'ਉਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਆਉਣਗੀਆਂ।'
ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪੁਰਤਝ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਕਾ ਗਤਾਃ
ਸਪਤਗੋਦਾਵਰ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਵਿਚਚਾਰੋਦਯਗਿਰਿਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਸੁਤਾਂ ਨਿਜਾਮ੍
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ।
ਕਿਂ ਬਾਲਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਪੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਂ
'ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਬਾਂਦਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।'
ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
'ਮੈਂ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਛੱਡ ਆਇਆ।'
ਸ਼੍ਰਕਣ੍ਠਾਯਤਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵੋਦਿਤਮ੍
'ਸ਼੍ਰਕੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਨ ਹਿ ਦੇਵਵਤੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤਦਾਚ੍ਛ ਵ੍ਰਜਾਵਹੇ
'ਉਥੇ ਦੇਵਵਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿਆਂ।'
ਪृष੍ਠਤੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਦੀਮਨ੍ਵੇਵ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਦ੍ਵਿਤਯੇ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਥੈਃ ਪਰਮਵੇਗਿਭਿਃ
ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ।
ਘृਤਾਚ੍ਯਪਿ ਨਦੀਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸੁਪਣ੍ਯਮਾਜਗਾਮ ਹ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੇ ਦਰਿਆ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਿਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਟਾਸ੍ਵੇਵ ਬਲਾਦ੍ਯੋਨ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਾਦਪੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਯਾਵਦੇਨਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਵਾਨਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਤੁਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚੋ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵਧਬਨ੍ਧੌ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼੍ਯੌ ਨृਪਤਿਨਨ੍ਦਨ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵਾਨਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਆ ਵਾਨਰ, ਆ; ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼ਾਧਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਜਟਾਸੁ ਵਟਪਾਦਪੇ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਨੇਨ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਖਿਨਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵੈ ਵਹਤੋ ऽਗਮਨ੍
ਦਸ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਟਹਿਣੀ ਚੁੱਕੀ ਰੱਖੀ, ਪਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ ऋषੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕਪਿਰ੍ਜਾਬਾਲਿਨੋ ਜਟਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਜਾਬਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਰਦੋਭੂਦृਤਧ੍ਜਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਤਧਵਜ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਬਣ ਗਏ।
ऋਤਧ੍ਵਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਇਮਂ ਵਰਮਯਾਚਤ
ਰਤਧਵਜ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ:
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਵਾਨ੍ਵਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦਿ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਯਾਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਤਪੋਧਨ
ਤਪਸਵੀ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਮਯਾ ਯਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऋਥਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਤਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।