ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ।
ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਯਾਸਪਰਮਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ, ਉੱਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ ਯੌਵਨੇ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਿ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਤਪਸਵੀਏ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਹृਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਦੋ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ।'
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਸ੍ਮਿ ਵਿਭੋ ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ ਸ਼ਾਕਲੇ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਮਾਨਯੋਗ ਤਪਸਵੀ, ਸ਼ਾਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪੂਰ੍ਵਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ ਨृਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ-ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਆਗਚ੍ਛ ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਵਿਚੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤृਜੋ ऽਸਿ ਮੇ
ਆਉ, ਮੈਂ ਤਨਵਾਂਗੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਨੇਹ੍ਯੋਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਓ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਾ ਮਯੈਵ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ
'ਸਪਤਗੋਦਾਵਰ ਤੀਰਥ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ
'ਉਥੇ ਸਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਆਉਣਗੀਆਂ।'
ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪੁਰਤਝ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਕਾ ਗਤਾਃ
ਸਪਤਗੋਦਾਵਰ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਵਿਚਚਾਰੋਦਯਗਿਰਿਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੀ ਸੁਤਾਂ ਨਿਜਾਮ੍
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ।
ਕਿਂ ਬਾਲਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਪੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਂ
'ਬੱਚੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ? ਬਾਂਦਰ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।'
ਦृष੍ਟਾ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
'ਮੈਂ ਦੇਵਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਛੱਡ ਆਇਆ।'
ਸ਼੍ਰਕਣ੍ਠਾਯਤਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਯਾ ਸਤ੍ਯਂ ਤਵੋਦਿਤਮ੍
'ਸ਼੍ਰਕੰਠ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਨ ਹਿ ਦੇਵਵਤੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤਦਾਚ੍ਛ ਵ੍ਰਜਾਵਹੇ
'ਉਥੇ ਦੇਵਵਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿਆਂ।'
ਪृष੍ਠਤੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਦੀਮਨ੍ਵੇਵ ਕੌਸ਼ਿਕੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਦ੍ਵਿਤਯੇ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਥੈਃ ਪਰਮਵੇਗਿਭਿਃ
ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ।
ਘृਤਾਚ੍ਯਪਿ ਨਦੀਂ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸੁਪਣ੍ਯਮਾਜਗਾਮ ਹ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨੇ ਦਰਿਆ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਿਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਟਾਸ੍ਵੇਵ ਬਲਾਦ੍ਯੋਨ ਬਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਾਦਪੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਯਾਵਦੇਨਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਵਾਨਰਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਤੁਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚੋ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵਧਬਨ੍ਧੌ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਸ਼੍ਯੌ ਨृਪਤਿਨਨ੍ਦਨ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵਾਨਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਆ ਵਾਨਰ, ਆ; ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼ਾਧਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?