ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕष੍ਟਂ ਸੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ!'
ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਃ
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨ ਚ ਜਾਨੇ ਸ ਕੇਨਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਨੀਤਾਸ੍ਮਯਹਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਕੇ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਣ੍ਕਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਕੁੜੀਏ, ਪੁੰਕਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ।
ਜਗਾਮ ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਕੁੜੀ, ਮਾਮਲਾ ਜਾਣਨ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਤਯੋਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਸਾਮਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਜਾਬਾਲਿਃ ਸऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਾਬਾਲੀ ਤੇ ਰਤਧਵਜ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲੇ ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਤ੍ ਸਮਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ਼ਾਕਲਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਕਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਭੇਟ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਜੋਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਨष੍ਟऽਬਲਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ ਉਠ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨष੍ਟਾ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਪਿ ਕਸ੍ਯਾਹਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਆਚ ਗਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂ?
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸਾ ਕੁਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਰ੍ਗਿਤੁਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਾਯ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ।
ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਬਦਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਯਾਸਪਰਮਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ, ਉੱਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ ਯੌਵਨੇ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਿ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਤਪਸਵੀਏ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੁਹृਤ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਦੋ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ।'
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਸ੍ਮਿ ਵਿਭੋ ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ ਸ਼ਾਕਲੇ ਪੁਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਮਾਨਯੋਗ ਤਪਸਵੀ, ਸ਼ਾਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪੂਰ੍ਵਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ ਨृਪਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ-ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਆਗਚ੍ਛ ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀਂ ਵਿਚੇਤੁਂ ਭ੍ਰਾਤृਜੋ ऽਸਿ ਮੇ
ਆਉ, ਮੈਂ ਤਨਵਾਂਗੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈਂ।
ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਾਪਸਾਭ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਨੇਹ੍ਯੋਹਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਓ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'