ਸੁਰਥੇਨ ਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਸੁਰਥਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤਾਤੇਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਚ ਭੂਭੁਜਾ
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਮਗਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰਂ ਜਲਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ।
ਨ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਰਥਃ ਸ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਨਃ ਪਤਿਃ
ਪਰ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸਮਾਗਤਾ ਹਿ ਤਚ੍ਛਂਸ ਮਮ ਸਤ੍ਯੇਨ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਾ ਯਾਤ੍ਰਾਫਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਰਮਮਾਣਾ ਵਨੇਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਕਪਨਾ ਸਖਿ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਖੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਆਨੀਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਕੇਨ ਭੂਪृष੍ਠਾਨ੍ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ?
ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਵਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਮੇਰੋਰਪਿ ਕृਤਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਉਥੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ 'ਵੇਦਵਤੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਸਮਾਰੂਢਾਸ੍ਮਿ ਸਹਸਾ ਬਨ੍ਦੁਜੀਵਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਬੰਦੁਜੀਵ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕष੍ਟਂ ਸੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ!'
ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਃ
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨ ਚ ਜਾਨੇ ਸ ਕੇਨਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਨੀਤਾਸ੍ਮਯਹਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਕੇ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਣ੍ਕਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਕੁੜੀਏ, ਪੁੰਕਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ।
ਜਗਾਮ ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਕੁੜੀ, ਮਾਮਲਾ ਜਾਣਨ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਤਯੋਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੋ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਾਸਾਮਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਜਾਬਾਲਿਃ ਸऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜਾਬਾਲੀ ਤੇ ਰਤਧਵਜ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲੇ ਜਗਾਮ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਤ੍ ਸਮਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ਼ਾਕਲਮ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਕਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਭੇਟ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਜੋਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਨष੍ਟऽਬਲਾਸ੍ਮਾਕਂ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਤੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ ਉਠ, ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ—ਤੈਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨष੍ਟਾ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਪਿ ਕਸ੍ਯਾਹਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਗੁਆਚ ਗਈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂ?
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਬਾਣੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸਾ ਕੁਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਰ੍ਗਿਤੁਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।