ਰਾਗਾਨ੍ਧੋ ਨਾਪਿ ਚ ਭਯਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਃ
ਜੋ ਰਾਗ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਨੋਤ੍ਤਤ੍ਤਾਰ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ऋषਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਾਨਾ ਜਾਨਪਦਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ,
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਸੁਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ,
ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗਾਲਵੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਤਥਾ
ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਾਲਵ ਵੀ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਸੀ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਤਨਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਘृਤਾਚੀਰ੍ਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾ
ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਨੇਕ ਕੁੜੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਤਯਮੁਭਯੋਸ੍ਤਟਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਸਿ ਕੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਸੁੰਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ?
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਸੁਸ਼੍ਰੇਣਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਸੁਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਨੈਮਿषੇ ਕਾਞ੍ਚਨਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਤਰਮ੍
ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਥੇਨ ਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਸੁਰਥਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤਾਤੇਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਚ ਭੂਭੁਜਾ
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਮਗਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰਂ ਜਲਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ, ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ।
ਨ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟਃ ਸੁਰਥਃ ਸ ਮਨੋਹ੍ਲਾਦਨਃ ਪਤਿਃ
ਪਰ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸਮਾਗਤਾ ਹਿ ਤਚ੍ਛਂਸ ਮਮ ਸਤ੍ਯੇਨ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਾ ਯਾਤ੍ਰਾਫਲੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਰਮਮਾਣਾ ਵਨੇਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਦृष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਕਪਨਾ ਸਖਿ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਖੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਆਨੀਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਕੇਨ ਭੂਪृष੍ਠਾਨ੍ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਕਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ?
ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੇਦਵਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਮੇਰੋਰਪਿ ਕृਤਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਉਥੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ 'ਵੇਦਵਤੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਸਮਾਰੂਢਾਸ੍ਮਿ ਸਹਸਾ ਬਨ੍ਦੁਜੀਵਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਬੰਦੁਜੀਵ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸਹ ਤੇਨੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮਾਕੁਲਾ
ਉਸੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਤਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕष੍ਟਂ ਸੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ!'
ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਃ
ਮਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਨ ਚ ਜਾਨੇ ਸ ਕੇਨਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਨੀਤਾਸ੍ਮਯਹਮਿਮਂ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਚਾਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰੋ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਕੇ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯੇ ਹਿ ਪੁਣ੍ਕਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ
ਕੁੜੀਏ, ਪੁੰਕਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ।
ਜਗਾਮ ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾ
ਕੁੜੀ, ਮਾਮਲਾ ਜਾਣਨ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਤਯੋਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ।