ਸਂਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧਨੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਂਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦृਢਂ ਕਪਿਵਰੇਮ ਹਿ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।
ਤਦਾਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸਹਿਤਃ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਉਤਰੇ।
ਲਾਘਵਾਦਰ੍ਦ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ ਤ੍ਰਿਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰਸੋਪਾਨਮਾਰ੍ਗੇਣ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਥ ਪਾਦਪਾਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ।
ਜਾਬਾਲਿਨਾ ਭਾਰਵਹੇਨ ਸਂਯੁਤਃ ਸਮਾਜਗਾਮਾਥ ਨਦੀਂ ਸ ਸੂਰ੍ਯਜਾਮ੍
ਜਾਬਾਲੀ, ਜੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸਮਾਗਤੇ ਹਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ,
ਬਹੁਨਿਰਮਾਲਲ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ऋਤਧ੍ਵਜੇ
ਜਦ ṛਤਧਵਜ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੰਗਤ ਹੋਈ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਤਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਵਾਉਣ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰਿਕਣ੍ਠਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਗਾਲਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਸ੍ਰੀਕੰਠ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਗਾਯੇਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸੁਰਸੁਤੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯੇਕ ਚੈਤੇ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਜਪ੍ਯਃ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਨ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਬਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਲਾਲਙ੍ਕਾਰਣੇ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇ ਭਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਭਾਵਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਜਾਤੋ ਵਿਦਿਤਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਗਾਲਵਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ
ਗਾਲਵ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਾਲਾਤ ਜਾਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਗੌਰੀਸਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਿ ਵਾਂ ਕਨ੍ਯੇ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ, ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੋ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਂ ਭਵਾਨ੍ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥਾਦਰਾਤ੍
ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਭਾਵਨ Puṣkara ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਪੁਣ੍ਯਦਾ ਭਾਵਿਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਹਿ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਮ ਵਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਹ ਚਸ੍ਥਾਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਃ
ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਗਤੇ ਤੇ ऋषਿਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧੂ ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਜਾਨਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਂ ਤਮृਤਧ੍ਵਜਮ੍
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਇਕ ਨੇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਭਾਗੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸਂਯੁਤਾਃ
ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ,
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਧ੍ਯਮੇ ਧਨੁषਾਕृਤੌ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਏ।
ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਜਨਾਪਵਾਦਂ ਘੋਰਂ ਹਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸੋਢੁਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਾਪਸਂ ਕਨ੍ਯਕਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਤਪਸਵੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ,
ਜਨਾਪਵਾਦਾਤ੍ ਤਤ੍ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਬਿਭੇषੁ ਜਲਮਧ੍ਯਗਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ?